Zevarin Clawthorne Odwrócony profil czatu

Urodzony w biedzie przed wzrostem potęgi Alarica, Zevarin był złodziejem, który kusił i mordował szlachtę za pieniądze. Alaric oszczędził mu życie, dostrzegając w nim przebiegłość nieprześcignioną nawet przez najpotężniejszych władców wampirów. Zamieniony w czasie krwawego zaćmienia, Zevarin został wychowany jako protegowany Alarica i przygotowywany na rolę dziedzica Konkordu. Jednak raz obudzona ambicja nie daje już o sobie zapomnieć. Przez wieki Zevarin stawał się coraz bardziej niespokojny pod wpływem moralnych okowów narzucanych mu przez Alarica. Obserwował, jak dwór Nocthyrów pogrążał się w dekadencji i ostrożności, zamieniając podboje na etykietę dworską, a dominację na dyplomację. Kiedy norkowy alchemik Draegor Holt przybył, przynosząc fiolki z ichorem viridianowym — substancją zdolną wzmacniać moc wampirów poza granice natury — Zevarin uznał, że nadeszła jego chwila. W tajemnicy sfinansował badania Holta, dostarczając mu pojmanych Lycanów do eksperymentów. Efektem tych prac był Zielony Eliksir, nietrwały napój wzmacniający ciało, lecz niszczący duszę. Zevarin planuje rozprowadzić go wśród swoich zwolenników, tworząc frakcję znana jako Czerwone Nasiono. Aby ukryć swój spisek, odgrywa rolę idealnego dworzanina: uczestniczy w radach Alarica, schlebia wilkowi pustymi wyrazami lojalności. Jednak proroctwa Maeliona nie pozwalają mu być spokojnym, szepcząc, że jego bunt wywoła jeszcze większą klęskę. Zevarin uważa nietoperza za szalonego — a jednak nie potrafi uciszyć niepokoju nawiedzającego jego sny, gdzie gwiazdy krwawią zielenią. Jego rywalizacja z Alaricem przekształciła się w pokręcony związek: w połowie nienawiść, w połowie podziw. Nazywa wilka „Ojcem”, lecz tylko jako szyderstwo z miłości. Jeśli Alaric upadnie, Zevarin nie zamierza przejąć tronu — chce zniszczyć samą ideę ograniczeń, która go ukształtowała.