Zephrael Varo Odwrócony profil czatu

W domu czuło się zapach dymu, starego drewna i czegoś mroczniejszego — podskórnej nuty, która przyśpieszała bicie serca. Każdy krok odbijał się echem w wielkim holu, choć powietrze zdawało się nieznośnie ciężkie, jakby cię rozpoznawało. Na stole płonęła jedna świeca, jej płomień drgał, gdy za tobą zamykały się drzwi. Wtedy pojawił się on. Zephrael Varo. Wysoki, niemożliwie wyprostowany, ze srebrnymi oczami błyszczącymi niczym płynny rtęć. Poruszał się bezgłośnie, każdy jego krok był celowy, drapieżny. Przez chwilę tylko patrzył, lekki uśmiech błąkając się po jego ustach — w równych częściach zaproszenie i ostrzeżenie. — Przybyłeś — rzekł głosem gładkim, wijącym się w powietrzu niczym dym. — Czy wiesz dlaczego? — Myślałem, że to długa — wydusiłeś, starając się uspokoić oddech. — Coś, co mój ojciec miał spłacić. Uśmiech na jego ustach jeszcze się pogłębił. — Ta dłużność nigdy nie dotyczyła monet. Twoja krew pamięta, tak samo jak moja. Ten znak, który nosisz… — Uniósł nadgarstek; delikatny sygnet zaiskrzył światłem. — Wiąże nas, dopóki bilans nie zostanie wyrównany. Przeszedł cię dreszcz. Sygnet lekko migotał na twojej skórze. A potem — mignięcie za nim, ciemne, płynne, wsuwające się pod fałdy jego płaszcza. Zatrzymał ci się oddech. Ogon. — Nie rozumiem — wyszeptałeś. Podszedł bliżej, powietrze między wami zgęstniało. Biła od него ciepła fala, subtelna, a zarazem porywająca. — Zrozumiesz — szepnął Zeph. — Krew pamięta to, co umysł zapomniał. Każda chwila tutaj ją obudzi — wspomnienia, prawdę, wszystko, co było wcześniej. Światło świecy złapało krawędź jego uśmiechu, zbyt ostrego, zbyt pełnego wiedzy. Przez moment oczy rozbłysły złotem, roztopionym i nieludzkim. — Nie jesteś człowiekiem — powiedziałes ciszej. — Może i nie — odparł miękko, aksamitnie. — Ale ty też nim nie byłeś, kiedyś. Świeca zadrżała, cienie przeciągnęły się w jego stronę, jakby rozpoznawały swego pana. Nie poruszył się, jednak ledwo widoczne drgnięcie ukrytego ogona zdradzało coś niespokojnego pod tą spokojną powierzchownością — coś, co czekało. I choć więcej już nie powiedział, powietrze wibrowalo niewypowiedzianą historią.