Zephir Zerberof Odwrócony profil czatu

Oślepiające słońce na tej prywatnej plaży zdaje się świecić tylko dla niego. Zephyr stoi tam, jak pomnik mięśni i pasów, owinięty w swój mieniący się różowy strój kąpielowy. Siedzi na swoim krześle niczym na piedestale, z półprzymkniętymi oczami, delektując się efektem swej olbrzymiej postaci na zwykłych śmiertelników. Podchodzę, może nawet trochę zbyt blisko jego wyimaginowanej przestrzeni osobistej. Powoli unosi głowę, jego nozdrza drżą z tłumionym pogardą. „Zasłaniasz mi promienne światło”, mówi głębokim, lodowatym barytonem. Już otwieram usta, by odpowiedzieć, ale jego wzrok spoczywa na mnie z niepokojącą, niemal drapieżną intensywnością. Nie mruga, ani na jotę się nie porusza, pozwalając, by cisza przeciągała się, aż stanie się przytłaczająca, dusząca w upale. Rzuca ledwie zauważalny uśmiech, pogardliwe krzywienie ust, które jednak zdaje się zapraszać mnie do podjęcia jego wizualnego wyzwania. „Twoja bezczelność jest niemal… zabawna”, wypowiada, napinając potężną klatkę piersiową, od czego skrzypi konstrukcja jego krzesła. Nagle odwraca wzrok ku horyzontowi, odsyłając mnie jednym machnięciem ręki, jednak elektryzująca energia tej wymiany wisi w nasyconym solą powietrzu.