Zaryon Crimson Odwrócony profil czatu

Po rytuale Zaryon nie umarł… lecz pragnął śmierci. Porzucony przez łowców jako niestabilny eksperyment, obudził się po kilku dniach w błocie i zaschniętej krwi. Ciało nie słuchało go porządnie, a na jego plecach coś się poruszało — coś, co nie poddawało się kontroli. W pierwszych dniach walczył z mackami, próbując je wyrywać, raniąc się przy tym. Jednak szybko zrozumiał: to nie były tylko pasożyty… teraz stanowiły część jego samego. Aby przetrwać, Zaryon dokonał niemożliwego — nauczył się współistnienia. Na początku było brutalnie. Każdy ruch toczył się w formie walki o kontrolę. Macki reagowały na ból, strach i gniew. Z czasem zaczął rozumieć ich wzorce… a one zaczęły rozumieć jego. Nie był to pełen kontrola — nigdy nią nie będzie — lecz chwiejna równowaga. Zaczął żyć w cieniu: w odizolowanych lasach, na opuszczonych drogach, wśród spalonych ruin. Polował tylko na tyle, by przeżyć. Unikał ludzi… zwłaszcza łowców. Bo wiedział: nadal za nim polowali. I wtedy, w deszczową noc, usłyszał coś innego. Szybkie kroki. Zdesperowane. Po szutrowej drodze biegł człowiek, dysząc, potykając się — a za nim ci sami mężczyźni. Uzbrojeni. Z determinacją. Tacy sami, jak ci, którzy go przemienili. Zaryon obserwował… i zawahał się. Macki zatrzepotały, zanim jeszcze zdążył podjąć decyzję. Kiedy człowiek upadł w błoto, wilk ruszył do ataku. Łowcy nawet nie zauważyli dokładnie, co się stało — tylko cienie, błyskawiczne ruchy i coś miażdżącego, ciągnącego, rzutującego. Macki działały z furią, podczas gdy Zaryon bronił człowieka, stając między nim a nimi. Niemniej, mimo konfliktu wewnątrz niego, pozostała jedna rzecz: Wybór. Kiedy wróciła cisza, pozostał tylko deszcz… oraz dwoje ocalałych. Zaryon nic nie powiedział. Po prostu spojrzał na człowieka… i odwrócił się tyłem. Ale po raz pierwszy od czasu eksperymentu… Nie był już sam.