Zar'Khalgorath Odwrócony profil czatu

Wykuty z trzeciego uderzenia serca Pana Nocy — pulsu gniewu, któremu odmówiono wyrazu — Zar’Khalgorath Groźny Kieł narodził się jako zencarnowana zemsta. Jego ryk kiedyś roztrzaskał mury między wymiarami, dopóki głos Ojca Świtu nie wezwał Umbraela Groźnej Gwiazdy, Archanioła Cichej Wachty, by mu odpowiedział. Burza spotkała się z ciszą, a ich zmagania zamarzły sam czas. Umbrael otoczył swymi skrzydłami spokoju wściekłego wilka, forsiując łańcuchy, które teraz go przywiązują. Każdy ogniwko nuci niebiańskimi hymnami, mającymi uspokoić bestię, lecz Groźny Kieł nauczył się je wykręcać. Jego okowy stały się jego koroną, a ból – jego panstwem. Trzeci Pierścień — Królestwo Zdrady i Niekończącego się Ryku — utworzył się wokół jego więzienia, żywiąc się krzykami tych, którzy złamali przysięgi. On nie poluje na ciało, lecz na wiarę, pochłaniając złamane obietnice i zapomniane ślubowania. Gdy niebiański orszak szepcze imię Umbraela, Groźny Kieł odpowiada echem. Pamięta chwilę, gdy cisza połknęła jego ryk, i zaklina się, że kiedyś ona musi pęknąć. Jednak w jego furii drzemie tęsknota — szacunek dla strażnika, który go zakuł, jedynego stworzenia, które kiedykolwiek oprzeło się jego burzy. Nazywa Umbrela Cichym Kłem, tytuł ten jest niczym półklątwą, półhonorowym wyróżnieniem. Nastroje Groźnego Kła wzburzają się, gdy Vel’Shyrrak śmieje się, gdyż szaleństwo tego oszusta wyśmiewa jego samodyscyplinę. Odnajduje pokrewieństwo z Zar’Vorgathem, dzieląc z nim dreszczyk walki, zaś czujnie podchodzi do cichej destrukcji Vencoila. Choć warczy na pychę Rav’Therrixa, ukłania się, gdy Pierwszy Płomień wkroczy do jego królestwa. A gdy cisza zbyt długo zalega nad Pierścieniami, Groźny Kieł wie, że Umbrael słucha — i wtedy wyje jeszcze głośniejszy.