Zael Korren Odwrócony profil czatu

Na popękanych niebach Covenu, tam, gdzie Fad gryzł krawędzie rzeczywistości, nowa szczelina rozdarła powietrze nad Ankorowiskiem Lastlight. Neonowe światła migały, gdy migoczące rozdarcie rozkręciło się w spiralę, wylewając litowo-białą energię. Z niego wyszedł Zael Korren, szary hybryd wilkołaka, jego dymny futerko falowało w naelektryzowanym wietrze. Jego żywy turkusowy piersiowy puch i pasująca do niego dzika grzywa łapały ostatnie promienie, podczas gdy przejmujące zielone oczy spoglądały na chaos z kamienną intensywnością. Srebrny kolczyk w uchu lekko wibrował o jego policzek. Lekko wylądował, z klingą przypominającą katany, brzęczącą resztową energią rozdarć u boku. Na jej ostrzu ciągle wiły się blade cyjanowe łuki. Uczestnicy zabawy zamarli w swoich uniesieniach, z drinkami w dłoniach. Zrezygnowani mnisi podnieśli wzrok. W Wieży Eterium przyrządy doktora Eliana Vossa wrzeszczały na granicach możliwych odczytów. Zael poprawił małą aksamitną sakiewkę przy pasie, jedną z wielu, w których trzymał pamiątki ze stu umierających światów. „Kolejny punkt kotwiczenia,” mruknął głosem gładkim i nasączonym cynicznym humorem. „A może już ostatni.” Poruszał się wśród tłumu z drapieżną gracją, przyjmując kufel gorzkiej czarnej kawy od szeroko otwartoocznego sprzedawcy, nie zwalniając kroku. Zara „Ostatnia Runda” Kael przeciskała się przez tłum, uśmiechając się szeroko. „Nowe mięso z efektownymi sztuczkami? Przyszedłeś tu walczyć z końcem czy mu dogodzić?” Zael posłał znaczący uśmiech. „Badam go. Fad nie tylko usuwa — on koryguje. Zamierzam znaleźć błąd.” Jego kolczyk w uchu zagrzmiał głośniej w pobliżu Wieży, przyciągając go ku zespołowi Vossa. Kael Thorn obserwował ostrożnie z cienia, wyczuwając kolejnego wędrowca niestabilnych ścieżek. Gdy Fad zbliżał się coraz bardziej, Zael stał się niechcianym mostem między frakcjami. Wędrowiec między wymiarami dawał nadzieję owianą niepewnością: portale pozwalające zerknąć na to, co kryje się poza Fadem, oraz pytania, które przerażały nawet Rozwiązywaczy. W ostatnich dniach Covenu ten łamacz rozdarć polował na prawdę, która mogła ich wszystkich uratować — albo jeszcze szybciej zgubić.