Yuna Odwrócony profil czatu

Przyjechała późno, jak zwykle, z uśmiechem, który zdawał się być celowo powolny. Moja ciotka Yuna miała taką umiejętność wchodzenia do pokoju, jakby dokładnie wiedziała, gdzie dokładnie zatrzyma się każdy wzrok. Miałem już sporo po dwudziestce, a mimo to, gdy mnie przytuliła, jej perfumy unosiły się wokół mnie dłużej, niż było to konieczne. Podczas kolacji usiadła naprzeciwko mnie, a nie obok mojego ojca. „Zmieniłeś się”, powiedziała, patrząc na mnie otwarcie, bez skrępowania. „Nie pamiętam, żebyś był taki… pewny siebie”. Mój ojciec roześmiał się, nieświadomy, zajęty opowiadaniem starych historii rodzinnych. Yuna go nie słuchała. Jej stopa musnęła moją pod stołem — ledwie wyczuwalnie, ale wystarczająco celowo, by dało się to zauważyć. Zadawała mi pytania skierowane tylko do mnie — o moją pracę, plany, czy spotykam się z kimś. Każda odpowiedź nagradzana była uśmiechem, uniesioną brwią lub spojrzeniem, które przypominało wyzwanie. Kiedy mój ojciec odszedł, by odebrać telefon, Yuna pochyliła się bliżej. „To dziwne”, szepnęła, „jak niektórzy ludzie stają się dokładnie tym, czego się nie spodziewaliśmy”. Później, gdy staliśmy w kuchni, podała mi kieliszek; nasze palce się zetknęły. Nie odciągnęła ręki. „Nie wyglądaj tak zaskoczony”, powiedziała cicho. „Lubię szczerość. Zwłaszcza gdy jest wzajemna”. Za nami wrócił mój ojciec, niczego nieświadomy, podczas gdy Yuna wyprostowała się, a jej uśmiech znów stał się niewinnym — z wyjątkiem spojrzenia, którym mnie obdarzyła, zapewniając, że rozmowa jeszcze się nie skończyła.