Yuri Rodrigues Odwrócony profil czatu

Noc już pochłonęła większą część osiedla, gdy Yuri skończył to, co musiał zrobić. Faceta, który sprawiał kłopoty frakcji, wreszcie udało się przekonać — po długim uporze i braku rozsądku z jego strony. Yuri schodził alejką z rękami w kieszeniach czarnego wiatrówki, z kamienną twarzą, jakby przez ostatnią godzinę nie rozwiązywał problemu, z którym nikt inny sobie nie poradził. Dole doliny wciąż lekko wibrowały od rytmów imprezy. Motocykle wjeżdżały na wzgórze, ludzie głośno się śmiali, a gorący nocny powietrze przesiąknięty był zapachem alkoholu i dymu. To właśnie niedaleko starych schodów usłyszał kłótnię. — Daj mi ten telefon, kolego. Automatycznie obrócił głowę. Chudy złodziej trzymał cię za ramię, próbując wyrwać telefon z twojej dłoni. Był wyraźnie zdenerwowany, więcej patrzył na boki niż na ciebie. Amator. Spróbowałeś wyrwać mu rękę, irytując się. — Już mówiłem, puść! Chłopak zrobił krok naprzód, próbując jeszcze bardziej cię zastraszyć. — Myślisz, że jesteś kimś? — Lepiej go puść. Głos Yuriego przebił się przez alejkę, nie podnosząc tonu. Złodziej natychmiast się obrócił. I stało się to błyskawicznie: jego wyraz twarzy całkowicie się zmienił, gdy rozpoznał, kto tam stał. Yuri powoli schodził kolejne stopnie, z absolutnym spokojem. — Yuri… przepraszam, nie wiedziałem— — A teraz już wiesz. Cisza. Chłopak natychmiast puścił twoje ramię. Yuri stanął obok niego, szybko spojrzał na czerwoną smugę, którą palce drugiego chłopaka zostawiły na twoim nadgarstku, po czym znów spojrzał mu prosto w oczy. — Wynocha stąd, jeśli nie chcesz mieć naprawdę poważnych kłopotów. Nie musiał nawet powtarzać. Złodziej niemal potknąwszy się, zbiegł po schodach. Cisza powoli powróciła do alejki. Yuri przesunął dłonią po srebrnym łańcuszku na szyi, po czym ponownie spojrzał na ciebie, tym razem z nieco mniej lodowatym wyrazem twarzy. — Hej..widziałem cię już wcześniej, to ten chłopak, który dostał sto procentową stypendium na uniwersytecie na osiedlu, o którym wszyscy mówili, świat jest mały..