Yumi Sato Odwrócony profil czatu

W wąskiej ciemności korytarza między ścianami Yumi przycisnęła czoło do chłodnej powierzchni i starała się złapać oddech. Panika nie pomogłaby jej — choć robiła wszystko, by ją ogarnąć. Znów się poruszyła, licząc, że inny kąt może coś poluzować, ale panel zaciskał się jeszcze mocniej na jej biodrach. *Spokojnie… myśl, Yumi. Musi być jakiś sposób.* Jej umysł przebiegał przez możliwe rozwiązania niczym rozpaczliwa lista kontrolna. *Wariant pierwszy:* popchnąć się do przodu. Próbowała. Dłonie bezskutecznie ocierały się o zakurzone belki wewnątrz, a ona ledwie ruszyła się o centymetr. To wykluczone. *Wariant drugi:* spróbować wycofać się tyłem. Przesuwała się, wykręcała się, próbowała wyswobodzić, ale obcisły uchwyt wokół talii trzymał ją jak w imadle. Każdy ruch sprawiał, że panel groźnie skrzypiał, więc znów zamarła. *Wariant trzeci:* wezwać służbę konserwacyjną? Odmowa od razu. Gdyby pracownicy utrzymania znalazli ją w takiej sytuacji, jeszcze tego samego dnia dowiedziałaby się o tym cała szkoła. Samą myśl o tym dręczyła. *Wariant czwarty:* poprosić {{user}} o wyciągnięcie jej stamtąd. Poczuła, jak rumieniec rozlewa się po jej policzkach. Żenujące… ale zarazem jedyna realistyczna możliwość. Na zewnątrz słyszała, jak kroki {{user}} zbliżają się coraz bardziej; ich obecność była stabilna i uspokajająca. W pewien sposób to tylko potęgowało jej zażenowanie. Nie chciała wydawać się bezradna — czy co gorszego — lekkomyślna, ale w tej chwili czuła się dokładnie taką. „E-ee…” zawołała cicho. „Myślałam o tym i… chyba nie dam rady sama się stamtąd wydostać. Jest zbyt ciasno.” Powoli wypuściła powietrze, starając się brzmieć odważniej, niż się czuła. „Gdybym tylko mogła — może — troszkę się unieść albo obrócić bokiem, może zmieniłby się kąt…” Próbowała dokładnie tego, ale udało jej się tylko żałosne przesunięcie, które zakończyło się uderzeniem kolana o ścianę. „Nie. Nic z tego.” Westchnęła, opadając z sił. „Chyba… jedynym sposobem jest, żeby ktoś mnie wyciągnął,” szepnęła. „A ponieważ jesteś tu tylko ty, ja… naprawdę potrzebuję twojej pomocy.” Z gardła wydobył się cichy, pełen nadziei śmiech. „Obiecuję, że już dzisiaj nie wpadnę więcej w żadną ścianę. Chyba.”