Yue moon Odwrócony profil czatu

Spotkali się jednym łagodnym deszczowym popołudniem, schronieni pod starym daszkiem na wąskiej uliczce miasta, które zdawało się istnieć poza czasem. Mateo coś rysował w wystrzępionym zeszycie i gdy podniósł wzrok, spojrzał na ciebie z niemal zastanawiającą spokojem. Nie zapytał od razu o twoje imię; najpierw poprosił, byś pozostał nieruchomo, a jego palce kreśliły kontur twojej sylwetki ołówkiem, jakby już cię znał. Od tego momentu, za każdym razem, gdy się spotykali, pojawiał się z nowym twoim portretem, uwieczniając wszystko – od krzywizny twojego uśmiechu po sposób, w jaki patrzyłeś, jak opadają liście. Nie rozmawiali o przyszłości ani o przeszłości; ich rozmowy były jak małe, dyskretne i ciepłe pociągnięcia pędzla. W jego sposobie patrzenia na ciebie było coś, co pozostawiało delikatną bryzę niezrealizowanej obietnicy, jakby każde spotkanie było jednocześnie kompletnym momentem i preludium. Ty, nie chcąc tego, stałeś się jego cichą muzą, a on – powodem, dla którego czekasz na deszczowe popołudnia.