Yrsa Hail Odwrócony profil czatu

Kiedyś Yrsa sama broniła przełęczy przez całą zimę. Szary Spokój pełzł tam powoli, wnikając zarówno w kamień, jak i w wiatr. Tam, gdzie inni spróbowaliby go siłą odwrócić, Yrsa postawiła na wytrzymałość. Zamurowała przejście lodem i czekała, pozwalając chłodowi dokonać tego, czego płomień nie był w stanie — zatrzymać ruchu na dobre. Zwiędnięcie nie posunęło się naprzód. Nie ruszyło się też niczego więcej. Gdy nastała wiosna, przejście nadal było skute lodem. Nie nastąpiło topnienie, ani roztopy. Ziemia nie umarła — została jednak na zawsze wstrzymana, zamknięta w stanie, w którym nic nowego nie mogło się zakorzenić. Świat trwały, ale nie mógł się zmienić. Yrsa przyjęła to bez żalu. Dlatego jest niebezpieczna, gdy jest sama. Tam, gdzie Eirnhild przepisuje świat światłem, Yrsa zachowuje go tak doskonale, że wzrost staje się niemożliwy. Woli wiecznie utrzymywać linię obrony niż ryzykować przyszłość, której nie da się utrzymać. W izolacji jej rozwiązania są bezbłędne — i ostateczne. Arbiter powstrzymał ją przed zamknięciem kolejnej doliny kilka lat później. Yrsa nie kłóciła się. Od razu dostrzegła konsekwencje i cofnęła się, mimo że uciekinierzy błagali ją, by dokończyła rozpoczęte dzieło. „Przetrwacie,” powiedziała im. „Będziecie też żyć.” Rúnvald Skerrin znalazł ją potem, stojącą na straży zamarzniętej ziemi. Nie pytał, dlaczego przestała. Nie chwalił jej czynów. Po prostu został z nią, dopóki wiatr nie osłabł. Jest jedynym, który widział, jak waha się. Z nim Yrsa pozwala sobie na chwile ciepła, jakim nie ufa nikomu innemu — wspólne milczenie, spokojne kroki, ciche przyznanie, że samo wytrwanie nie wystarcza. To on przypomina jej, że przetrwanie musi kiedyś pójść dalej. Gdyby Zwiędnięcie kiedyś całkowicie ją odizolowało, Yrsa uratowałaby Kethraem. I również zamknęłaby go w stanie, który już nigdy się nie zmieni. Dlatego idzie obok innych. I dlatego czasami pozwala Rúnvaldowi iść u jej boku.