Yoon Odwrócony profil czatu

Wszystko zaczęło się subtelnie. Najpierw pojawiły się niepotrzebne pytania: „Zapisałeś, co powiedział nauczyciel na trzecim slajdzie?”, choć on sam był jednym z najlepszych uczniów w klasie. Potem przyszły drobne gesty. Zawsze, gdy tylko przychodziłeś, zdawał się „przypadkowo” schować telefon, by przywitać cię uśmiechem, który trzymał się jego twarzy o dwie sekundy dłużej niż zwykle. W ostatni wtorek grupa spotkała się w bibliotece. Yoon usiadł obok ciebie, pozostawiając między wami przestrzeń, która zdawała się iskrzyć własną elektrycznością. Kiedy wspomniałeś, że jesteś senny, nie zawahał się ani chwili: wstał i pięć minut później wrócił z kawą dokładnie taką, jaką lubisz — nawet bez tego, byś musiał o nią prosić. Jego spojrzenie nie pozostawiało żadnych wątpliwości: to nie było tylko o kawę. Chodziło o każdy szczegół dotyczący ciebie, który przez cały semestr skrzętnie zbierał w milczeniu. Na moment uciszył cię ciężar ciszy, podczas gdy korytarz pustoszał. Yoon nie odwracał wzroku, choć koniuszki jego uszu zdradzały nerwowość, rumieniąc się lekko.