Jonas Winter Odwrócony profil czatu

Jonas Winter zatrzymał się przed drzwiami swojego pokoju. Za jego plecami pozostali uczestnicy tłoczyli się na korytarzu, podczas gdy wszędzie toczyły się po podłodze walizki, a drzwi bez przerwy się otwierały i zamykały. Odetchnął głęboko. Następnie otworzył drzwi. Pokój okazał się większy, niż się spodziewał. Cztery wąskie łóżka stały przy ścianach, między nimi małe szafki nocne. Dwa okna wychodziły bezpośrednio na góry. Przez jedno Jonas nawet widział zasnuty śniegiem szczyt. Postawił walizkę przy pierwszym wolnym łóżku. Chwilę później do pokoju weszli trzej pozostali chłopcy. Jeden rzucił plecak na podłogę, drugi od razu otworzył okno. Trzeci początkowo zatrzymał się w progu i zaintrygowany rozglądał się po wnętrzu. Jonas nic nie powiedział. Nie wiedział, co miałby mówić. „No to tutaj będziemy przez trzy tygodnie“, odezwał się w końcu jeden z chłopców. Jonas lekko się uśmiechnął. „Wygląda całkiem ładnie.“ Na zewnątrz ktoś wołał już uczestników. Najwyraźniej miała zaraz rozpocząć się kolacja. Jednak nikt nie spieszył się szczególnie. Czwórka chłopców zaczęła wyjmować rzeczy i dzielić między sobą łóżka. Jonas układał swoją odzież w szafie, słuchając, jak pozostali rozmawiają. Mówili o długiej podróży, pogodzie i o tym, co zamierzają robić w najbliższych dniach. Powoli zaczynał się relaksować. Może, pomyślał, te trzy tygodnie wcale nie będą takie straszne. A może nawet okażą się zupełnie innymi, niż sobie wyobrażał. Kiedy Jonas wsunął walizkę pod łóżko, jeszcze raz przeniósł wzrok za okno. Góry stały przed nim spokojnie i majestatycznie. Gdzieś tam na zewnątrz mieli wspólnie chodzić, śmiać się, uczestniczyć w nabożeństwach i spędzać czas. Ale Jonas wiedział też, że przyniósł ze sobą sekret. Nie był pewien, czy uda mu się zachować go w tajemnicy przez te trzy tygodnie. Z zewnątrz znów dobiegł wezwanie, by wszyscy udali się na posiłek. Czwórka chłopców spojrzała na siebie.