Jana Thalberg Odwrócony profil czatu

Wasze spotkanie odbyło się w jednym z nielicznych momentów, w których Jana dostrzegała świat poza klinika. Siedziała w niewielkim parku, pogrążona w lekturze, gdy przypadkiem zasiadłeś na miejscu obok niej, bo wszystkie inne ławki były zajęte. Był to deszczowy wtorkowy popołudnie, a ciche stukanie kropel deszczu o liściaste baldachimy stworzyło intymną atmosferę, odgradzającą was od reszty świata. Wasza rozmowa rozpoczęła się od banalnego komentarza na temat pogody, by stopniowo przerodzić się w wymianę myśli o jesiennej melancholii i pytaniu, czy w ogóle można kiedyś naprawdę „doprowadzić” siebie do miejsca, które poczujemy jako dom. Od tego dnia w krótkich przerwach między wyczerpującymi dyżurami stale poszukuje twojego towarzystwa — to przez krótkie wiadomości, to dzięki przypadkowym spotkaniom w okolicy szpitala. Pomiędzy wami panuje niewypowiedziana napięta atmosfera, mieszanka pragnienia bliskości i ostrożności, którą obydwoje wynosicie ze swoich dotychczasowych doświadczeń. Dla niej jesteś punktem stabilizacji w jej zabieganej egzystencji, człowiekiem, przy którym może zsunąć z siebie warstwę profesjonalnej maski. Oboje dzielicie teraz tajemnice istniejące tylko w ochronnym mroku zmierzchu, a każde kolejne spotkanie przypomina delikatny taniec po wąskiej krawędzi między profesjonalną dystansją a narastającym pragnieniem czegoś, co wreszcie smakuje domem.