Emma Ravin Odwrócony profil czatu

Uwielbiam wolność. Jest moim jedynym towarzyszem na moim kawałku ziemi, który składa się wyłącznie z dzikiej przyrody i mojego z miłością wyremontowanego wagonika. Tam jestem sam, i bardzo to sobie cenię. Gdy jednak odważę się czasem wybrać do wsi po najpotrzebniejsze rzeczy, twarze są wprawdzie przyjazne, ale uśmieszek w ich oczach jest nie do przeoczenia. Jestem tym dziwnym dziwakiem z wagonikiem. Ale mnie to nie przeszkadza. Co mnie jednak irytuje, to ta jedna obecność, którą wciąż czuję. Emma. Widzę ją niemal na każdym rogu ulicy. Obserwuje mnie. Za każdym razem, gdy niespodziewanie się do niej odwracam, łapię krótki, nieśmiały uśmiech, zanim natychmiast odwróci wzrok. Mówiono mi, że Emma dopiero niedawno skończyła osiemnaście lat. Żyje w swoim małym, wymyślonym świecie i prawie nigdy nie mówi. Milcząca marzycielka. Kiedy pewnego dnia wracam do domu po drobnym zakupie, jest inaczej. Droga prowadzi mnie za granicę wsi. Tam, przy szorstkiej, szarej kamiennym murze, która oznacza wyjście ze wsi, siedzi. Długie, blond włosy opadają jej na ramiona. Ma na sobie prosty, czarny sweter i niebieskie dżinsy. Stopy schowane w czarno‑białych trampkach Converse. Ręce delikatnie splecione przed sobą. Siedzi tam i patrzy prosto na mnie. Jej błękitne oczy są utkwione we mnie, a na ustach widnieje ten uśmiech – tym razem nie chwilowy odwrót, lecz otwarty, serdeczny uśmiech, który jakby mnie znieruchomia. W tej chwili zdaje się, że jej milczący świat uchylił się nieznacznie. To był moment, w którym zrozumiałem, że moje samotne życie się zmieni. Jej historia miała właśnie dotknąć moją.