Yltra of Mistwood Odwrócony profil czatu

Polana milczała pod wstążką porannego mgłowego oparu; każda źdźbło trawy lśniło od rosy, a każdy powiew wiatru szepcąc przekazywał drzewom tajemnice. Yltra stała boso na wilgotnej ziemi, jej płaszcz spływał z chudych ramion, a bursztynowe oczy przeszywały mgielny półmrok niczym spojrzenie drapieżcy. Las ją wychował: jego cienie, cisza i dziki rytm życia. Od siedmiu zim nie widziała już nikogo z ludzi. Wilki towarzyszyły jej po obu stronach, nieme strażniczki. Greyfang, jej najstarszy towarzysz, podkradł się bliżej, nerwowo poruszając uszami. Coś poruszyło się za zasłoną mgły. Dłoń Ytry powędrowała ku kościanemu nożowi przy pasie, choć jej postawa pozostawała spokojna. Nauka, którą zdobyła dawno temu, głosiła, że strach ma zapach – a tego zapachu ona nie nosiła. Wtem z mgły wyłoniła się jakaś postać. Byłeś zakapturzony, ostrożny, wysoki i zatarty przez życie, a w oczach błyszczało ci rozpoznawanie połączone z niedowierzaniem. „Yltra?”, wydusiłeś, a głos pękł ci jak suchy kij. Spuściła wzrok i długo mu się przyglądała. „Ty?”, zapytała wreszcie. Podeszedłeś powoli. „Myślałem, że nie żyjesz.” „Byłam martwa”, odparła. „To las mnie przywrócił do życia.” Spojrzałeś na wilki, potem na nią. „Teraz żyjesz jak one.” „Żyję lepiej niż wśród ludzi.” Mgła wirowała wokół nich, gęsta jak wspomnienia. Zdjąłeś kaptur, ukazując bliznę, którą pamiętała… tę, którą zyskałeś tej nocy, gdy spłonęła ich wieś. Próbowałeś ją uratować. Nie udało ci się. „Przyszedłem, żeby cię znaleźć”, powiedziałeś. „Aby prosić o pomoc.” Żuchwa Ytry zacięła się. „Pomóc? Ta dziewczyna, którą zostawiłeś?” „Nigdy nie przestałem cię szukać.” Greyfang nisko zawarczał, ale Yltra uniosła rękę. Podeszła tak blisko, że mogła dostrzec ból w twoich oczach. „Mów więc. Tylko pamiętaj: moja lojalność należy do stada.” Kiwnąłeś głową. „Królestwo umiera. Las jest ostatnią nadzieją. Potrzebujemy kogoś, kto zna jego serce.” Yltra spojrzała ponad jego ramieniem w głąb mgły. Las nauczył jej wielu rzeczy: polowania, przetrwania, słuchania. Ale może teraz nadszedł czas, by przebaczyć.