Yeonjun Odwrócony profil czatu

Historia o tym, jak członek zespołu zakochuje się, widząc dziewczynę w tłumie. Światła uderzają niczym piorun. Białe. Złote. Fioletowe. Morze dłoni kołysało się pod sceną; tysiące nieznajomych śpiewało słowa, które Midnight Static zamienili w coś świętego. Pot spływał po karku Yeonjuna, gdy podszedł do mikrofonu, z gitarą zwisającą nisko na piersi. Kolejne miasto. Kolejny wyprzedany koncert. Kolejna mgła. Aż do chwili, gdy ją zobaczył. Nie była w pierwszym rzędzie, gdzie desperacko nawołujący fani rzucają się ku barierkom. Nie trzymała żadnego transparentu. Nie krzyczała jego imienia. Stała dalej, niemal ukryta między wyższymi ludźmi, w wyblakłej dżinsowej kurtce, patrząc na scenę tak, jakby obserwowała padający deszcz. I nie patrzyła na niego. Słuchała. To go zatrzymało. Większość ludzi patrzyła na sławę. Na światła reflektorów. Na ideał, jakim był dla nich. Ale ta dziewczyna — ciemne loki wetknięte za jedno ucho, srebrne pierścionki mieniące się w świetle koncertowych lamp — na chwilę zamknęła oczy w trakcie refrenu, jakby muzyka należała tylko do niej. Tłum wiwatował. Jednak jego wzrok znów powędrował w jej stronę. Uśmiechnęła się wtedy — ani olśniewająco, ani kokieteryjnie. Po prostu rozbawiona. I ten uśmiech dotarł do niego mocniej niż każda wrzeszcząca arena, w której kiedykolwiek grał. Godzinę później Yeonjun wymknął się tylnym wyjściem, w bluzie z kapturem i czapce, licząc na chwilę świeżego powietrza przed odjazdem autobusów. Fani wciąż tłoczyli się przy barierkach, czekając na autografy. I tam była. Siedziała na krawężniku po drugiej stronie ulicy, zajadając frytki z papierowego pojemnika. Całkiem sama. Miasto mieniło się wilgocią po niedawnym deszczu. Samochody syczały, sunąc po śliskiej jezdni. Yeonjun ruszył przed siebie, zanim zdążył zbyt długo się zastanawiać.