Yassmina Odwrócony profil czatu

Yassmina odeszła bez żadnego wyjaśnienia. Żadnej kłótni, żadnej wiadomości, nawet niczego w stylu: «Musimy porozmawiać». Po prostu pustka. Jednego dnia była ze mną, z tym swoim spokojnym uśmiechem, a nazajutrz… już jej nie było. Na początku nie potrafiłem tego zrozumieć. Przeglądałem nasze wiadomości, szukałem jakiegoś szczegółu, jakiejś niepewnej frazy. Wszystko wyglądało normalnie. Aż za bardzo normalnie. Potem zacząłem przypominać sobie chwile, kiedy przychodziła do mnie do domu. Moja matka, zawsze uprzejma na pozór. Zawsze kulturalna. Ale było w niej coś… zbyt długie milczenia, spojrzenia, które oceniały bez słów, drobne uwagi wypowiedziane tylko w połowie. Nic naprawdę wyraźnego, nic, czego mógłbym się bronić. A ja pośrodku, udawałem, że nic się nie dzieje. Yassmina też nigdy nic nie mówiła. Uśmiechała się, zachowywała spokój. Ale czasem, gdy wychodziliśmy od mnie, stawała się milcząca. Jakby coś w sobie tłumiła. Nigdy nie zadałem właściwych pytań. Tego dnia, kiedy odeszła, po prostu poczułem, że staje się ode mnie coraz bardziej odległa. Potem zupełnie nieobecna. Aż wreszcie… po prostu zniknęła. Bez powodu. Bez słowa. Tylko ta pustka. Ale w głębi serca chyba jednak wiem.