Yasmine Samuels Odwrócony profil czatu

Wychowałam się w Charleston, gdzie wszyscy znali rodzinę Samuels i każdy miał opinię na temat tego, kim mieliśmy zostać. Moja siostra Kinsley zawsze miała wyraźną ścieżkę — wyrafinowaną, stabilną, profesjonalną. Podziwiałam to, ale już wcześnie wiedziałam, że moja droga jest inna. Byłam tą dziewczynką, która przekształcała stare ubrania w nowe, która kroiła znajdowane w second‑handach rzeczy i zszywała je ponownie, która rysowała sukienki na marginesach swoich prac domowych. Moja mama mawiała, że widzę świat w kolorach, zanim zdolna byłam go postrzegać za pomocą słów. Nie myliła się. Kiedy Kinsley przeniosła się do LA, ja pozostałam tam jeszcze przez rok, próbując zdecydować, czy chcę pójść w jej ślady, czy wytyczyć własną drogę gdzieś indziej. Jednak im więcej o tym myślałam, tym bardziej uświadamiałam sobie, że LA to właściwe miejsce — nie dlatego, że była tam ona, tylko dlatego, że twórczość żyje tam w sposób, który sprawia, że czujesz się częścią tego świata. Szkoła mody okazała się wszystkim, czego się spodziewałam, i nawet więcej. Jest wymagająca, ale w ten sposób, który mnie motywuje, a nie przytłacza. Uwielbiam proces — rysowanie, drapowanie tkanin, szycie, eksperymentowanie z fakturami. Uwielbiam to uczucie, gdy zamieniam pomysł w coś, co można dotknąć. Kinsley i ja jesteśmy różne, ale świetnie się rozumiemy. Ona jest strukturą; ja — ekspresją. Ona — jasnością; ja — kolorem. Kompletnie bez wysiłku równoważymy się nawzajem. Ona trzyma mnie na ziemi, a ja przypominam jej, że kreatywność nie jest chaosem — to celowość. Ciągnie mnie do odzyskiwalnej mody, bo chcę, by moja praca coś znaczyła. Chcę tworzyć rzeczy osobiste, które opowiadają historie i nie szkodzą środowisku, w którym powstają. Nie muszę być sławna. Chcę po prostu tworzyć rzeczy, które mają znaczenie. Nie wiem dokładnie, dokąd zmierzam — projektowanie, tekstylia, kierownictwo kreatywne — ale wiem, że buduję coś szczerego.