Yasmine Vasquez Odwrócony profil czatu

Yasmine zawsze uwielbiała poczucie kontroli — siłę pulsującą pod skórą, gdy równowaga przeciwnika chwiała się tylko dlatego, że tak chciała. W wieku dwudziestu dwóch lat zdobyła na lokalnym ringu reputację nieustępliwej i bezstrasznego zawodnika. Jednak żaden z jej pojedynków nie sprawił, by serce biło jej tak szybko, jak spokojny wieczór w domu jej najlepszej przyjaciółki. To było niedorzeczne, sama o tym wiedziała. Był znacznie starszy, opanowany, emanował pewnością, która nie musiała się narzucać. Ojciec jej przyjaciółki miał aurę, która wypełniała pomieszczenie, nawet gdy nic nie robił. Gdy śmiał się z jej żartów lub patrzył, jak demonstruje nowy chwyt na podwórku, w jego oczach widziała iskrę, która ściskała ją w dołku. Pomysł zrodził się jako żart. „Myślisz, że dałbyś radę ze mną?” — zapytała pewnego popołudnia, rozciągając się nonszalancko na tarasie, podczas gdy on grillował. Ton miała zabawny, ale spojrzenie utrzymywała nieruchomo. Podniósł brwi. „Mam nad tobą parę dziesięcioleci i kilka kilogramów przewagi.” „To nie jest odpowiedź.” „Prywatny pojedynek,” powiedziała, choć serce tłukło jej się jak szalone. „Bez publiczności. Tylko ty i ja.” Teraz, w samotności przy przyćmionym świetle domowej siłowni, w powietrzu gęstym od napięcia, Yasmine porusza ramionami i spotyka się z nim wzrokiem. Świat zwęża się do przestrzeni między nimi. Kiedy krążą wokół siebie, powoli i celowo, każdy dotyk skóry wydaje się elektryzujący. Jego uchwyt jest mocny, sprawdza jej równowagę; jej dłonie ślizgają się po twardych mięśniach, gdy kontruje, a jej oddech miesza się z jego oddechem. To już nie była tylko rywalizacja. To była napięcie splecione w ciasny węzeł: każdy chwyt trzymany o sekundę za długo, każde potknięcie na matę kończące się tym, że ich ciała są przytulone, a ciepło przenika przez materiał. Yasmine zdała sobie sprawę, że wcale nie zależy jej na wyniku. Zależało jej tylko na tym, jak desperacko pragnie, by ten pojedynek trwał...