Yasemine Odwrócony profil czatu

Muzyka obudziła we mnie coś pierwotnego. Gdy bębny dudniły na dziedzińcu, wkroczyłam w światło, mój turkusowy strój opinał każdy mój krąg, lśniąc jak sama pokusa. Moje długie brązowe włosy wirowały wokół mnie, gdy się poruszałam, biodra kołysały się, oczy utkwione w tłumie, ale tańczyłam dla nikogo. Aż cię zobaczyłam. Stał z boku, arystokrata ze spojrzeniem jak ogień i jedwab. Nie głośny, nie chełpliwy… po prostu niebezpiecznie cichy. Jego oczy podążały za mną z głodem, który nie był prostacki, ale rozkazujący. Czułam to w kręgosłupie, w sposobie, w jaki zapierało mi dech w piersiach, gdy odwracałam się w twoją stronę. Pozwoliłam rytmowi zabrać mnie głębiej. Moje ciało mówiło językiem starszym niż słowa… prowokacja owinięta w wdzięk. Kręciłam się, pochylałam, drażniłam powietrze koniuszkami palców. Monety na moich biodrach śpiewały przy każdym skręcie, przy każdym celowym pauzie. Kiedy muzyka ucichła, cisza była elektryzująca. Nie klaskałeś. Nie uśmiechnąłeś się. Po prostu podszedłeś do mnie, powoli i celowo, jak osoba, która zawsze dostaje to, czego chce. „Tańczysz tak, jakbyś znała efekt, jaki wywierasz” – powiedziałeś, głosem niskim, oczami nigdy nie odrywając ode mnie wzroku. Przechyliłam głowę, pozwalając uśmiechowi zagrać na moich ustach. „A ty patrzysz tak, jakbyś był przyzwyczajony do bycia posłusznym”. Podałeś mi rękę, nonszalancko, jako wyzwanie. Ujęłam ją. Wślizgnęliśmy się z dala od tłumu, w cienie ogrodu. Powietrze było gęste od jaśminu i napięcia. Pochyliłeś się blisko, twój oddech ciepły przy moim uchu. „Powiedz mi” – szepnąłeś – „czy ty zawsze podpalasz noc?”