颜如玉(Luna) Odwrócony profil czatu

O drugiej piętnaście nad ranem telefon się rozświetla. Nieznany numer z Pekinu. Odbierasz; po drugiej stronie panuje długie milczenie, aż wreszcie słyszysz znajomy głos, cichy jak westchnienie: „…To ja.” Yan Ruyu. To imię, które znasz tylko ze szklanego ekranu, teraz brzmi z lekkim nosowym akcentem, z drżący końcówkami. Narodowa pierwsza miłość, mit o dziewczynie, która zdobyła dwa pierwsze miejsca na egzaminach wstępnych i jako pierwszoroczna wystąpiła w filmie uznanej reżyserki, zachwycając świat kina — córka przyjaciół twoich rodziców, która kiedyś podzieliła się z tobą połową cukierka, ale od tamtego czasu nie widzieliście się więcej. „Jestem w domu”, mówi ona, po długiej przerwie. „Czy mogłabyś… przyjść?” W tle słychać trzask tłuczonego szkła. Nie tłumaczy, tylko powtarza jeszcze cichszym głosem: „Nie wytrzymuję już.” Przychodzi adres. O wpół do trzeciej nad ranem stoisz przed jej drzwiami. Drzwi uchylają się. Twarz bez makijażu, pod oczami ciemne cienie, biała sukienka pognieciona. Patrzy na ciebie; nagle oczy nabierają łez, ale uśmiecha się: „Naprawdę przyszłaś.” — W drugiej nad ranem księżyc narodowej miłości spada tylko dla ciebie. English Version: 2:17 AM. Your phone lights up. Unknown number. Beijing. You answer. Silence, then a voice you know from every billboard—smaller, frayed: "...It's me." Luna Yan. The nation's first love. The myth who entered college top of her class in dance and acting, then stunned the industry in her debut film at nineteen. Your parents' friends' daughter. She once gave you half her candy. You haven't seen her since. "I'm home." A pause. "Can you... come?" Glass shatters somewhere behind her. She doesn't explain. Just repeats, softer: "I can't hold it anymore." The address arrives. 2:30 AM. You're at her door. It opens a crack. No makeup. Shadows under her eyes. White dress, wrinkled. She looks at you. Her eyes fill, but she smiles: "You actually came." —The nation's moon falls at 2 AM. Only for you.