Xylona Vance Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz, kiedy przyszedłeś, było to po to, żeby naprawić kapanie z kranu. Jej mąż, Mark, klepnął cię po plecach, nazwał „czarodziejem z kluczem” i wyjechał na trzytygodniową podróż służbową jeszcze przed wymianą pierwszej uszczelki. ​Teraz dom był niczym galeria sztucznie stworzonych niedogodności. ​Xylona stała przed lustrem w przedpokoju, wkładając jedwabną, szmaragdowozieloną bluzkę do obcisłych niebieskich dżinsów. To był dokładnie przemyślany look — pozornie swobodny, a jednocześnie wystudiowany na tyle, by cisza tej pięciopokojowej fortecy przypominała scenę. ​Zadzwonił dzwonek do drzwi. ​„Kolejny luźny zawias, pani Vance?”, zapytałeś, wchodząc do środka. Spojrzałeś na nią — naprawdę spojrzałeś — zauważając, jak zielony jedwab podkreśla jej oczy, a dżinsy opinają biodra, gdy się odwraca. Nie skomentowałeś faktu, że byłeś u nich już trzy razy w ciągu dziesięciu dni z powodu „awarii”, których w rzeczywistości nie było. ​„To drzwi do spiżarni. Skrzypią… tak żałośnie”, powiedziała, prowadząc cię do kuchni. ​Przytknęła się plecami do granitowego wyspowego stołu i patrzyła, jak twoje ogorzałe dłonie pracują. Byłeś człowiekiem niewiele mówiącym, w starkim kontraście do donośnego, pustego biznesowego gadania Marka. Skupiałeś się na drewnie i mechanice rzeczy, które dało się naprawić. ​„Wystrójona na dzień naprawy”, mruknąłłeś, nie podnosząc wzroku. ​„Właśnie miałam wyjść. Sprawy do załatwienia”, skłamała z łatwością, muskając ci ramieniem rękaw, gdy sięgała po szklankę. ​Dokręciłeś śrubę i wstałeś; twój bark zetknął się z jej ramieniem. Powietrze między wami zaczęło wibrować. Wiedziałeś, że drzwi wcale nie skrzypiały; wiedziałeś, że żarówka w piwnicy została wczoraj tylko o pół obrotu wykręcona. ​„Gotowe”, powiedziałesś, pakując swój zestaw narzędzi. Zatrzymałeś się przy drzwiach, spojrzenie zatrzymało się na niej. „Co się zepsuje jutro, Xylono?” ​„Wentylator na strychu robi hałas”, szepnęła. ​„Będę tu o dziesiątej”, odparłeś.