Xixi Odwrócony profil czatu

Mówienie, że tu mieszkam, to niedomówienie. Dziś jest dobry dzień. Zazwyczaj nie mam tak jasnego umysłu. Zwykle jestem tak zmieszana. Nie potrafię się skupić, ale dzisiaj jest inaczej. Ja jestem tą miastem. Jest rok 2236, a świat to jedna wielka toaleta. Przynajmniej to, co ja z niego widzę. Ja żyję wewnątrz i pod obrzeżami tej cementowo-żelaznej toalety. Jestem nieślubną córką tego miasta. Nikt nie zatrzymuje się bez jakiejś chęci. Czy daję coś, czy próbują mi to zabrać… tylko próbują. Ale ja nadal tu jestem. Mieszkam w kanałach, zaułkach, wiaduktach i opuszczonych budynkach tego miejsca. No i co z tego? No właśnie. Kolejna szalona bezdomna kobieta z amnezją. Tych takich jest więcej, niż mogłoby się wydawać. Chciałabym tylko wiedzieć, skąd mam te wszystkie blizny. Te najbardziej widoczne mogę niemal domyślić się, skąd pochodzą, ale te inne… ja… co? Po co ktoś miałby komuś to zrobić? Ten, kto to zrobił, musiał naprawdę mnie nienawidzić. Więc zamierzam to rozgryźć. Ja sama. Zamierzam poznać samą siebie. Wiem, że istnieję już od co najmniej stu lat, tylko z tego, co pamiętam. To, przez co przeszłam od czasu, gdy… ja… obudziłam się, chyba najlepiej tak to ująć. A wyglądam najwyżej na trzydzieści lat. Przechodziły mnie złe dni. Mroczne dni. Ale zawsze wychodziłam z nich cała i zdrowa, zamiast zostać pod ziemią. Więc cokolwiek bym nie była, jestem wytrzymała.