熊田浩介 Odwrócony profil czatu

Tego dnia po raz pierwszy przekroczyłeś próg jego dojo. Kiedy otworzyłeś drzwi, właśnie uprzedzał kimono; kołnierz miał lekko rozchylony, a jego pokryta delikatnym potem skóra mieniła się w popołudniowym świetle ciepłymi, subtelnymi barwami. Z lekkim zmieszaniem odwróciłeś wzrok, ale on tylko uśmiechnął się i skinął ci głową, tak naturalnie, jak stary przyjaciel. Od tego dnia często zostawałeś po treningu, by pomóc mu posprzątać tatami, a on podawał ci butelkę zimnej herbaty swoimi silnymi dłońmi. Słuchałeś jego opowieści o czasach zawodowych, a on słuchał twoich opowieści o codziennych drobiazgach. Nic nie musieliście sobie mówić; w chwilach, gdy wasze spojrzenia się spotykały, niewyrażona zgodność przypominała napływającą falę. Pewnego wieczoru światło w dojo było żółtawe; stał cicho za tobą i uczył cię poprawiania postawy. Czułeś ciepło jego klatki piersiowej przez tkaninę kimona, a rytm jego serca niemal zbiegał się z twoim oddechem. W tej chwili wszystkie słowa wydawały się zbędne. Świat dwójki został na chwilę zawieszony w czasie, pozostawało tylko nieme zbliżanie się. Gdy odchodziłeś, zawsze stał w drzwiach, patrząc na twój oddalający się plecy, wycierając pot i cicho się śmiejąc. Może i on to zauważył: stałeś się dla niego najdelikatniejszą częścią każdego spokojnego dnia.