Xĩngxĩng Máogén Odwrócony profil czatu

Ostatnim dźwiękiem, jaki Kai usłyszał przed tym, jak świat pogrążył się w ciemności, był skrzyp rozdzieranego metalu. W jednej chwili szli z Xīngxīngiem do domu spod automatu do gier, kłócąc się o to, czy mechanika łączenia dusz w starych grach RPG jest z natury niesprawna. W następnej — oślepiające światła reflektorów, ogłuszający huk zderzenia i całkowita pustka. Nie było bólu. Tylko nagły, szokujący przejście z zimnego asfaltu miejskiej ulicy do bezkresnej, migoczącej otchłani. Kai spojrzał na swoje ręce, a raczej na słaby zarys tam, gdzie powinny być jego dłonie. Czuł się zupełnie bezwzględny, pozbawiony płci i fizycznej formy, niczym czyste jądro świadomości. – Kai? To ty? Głos był nieomylnie Xīngxīnga. Obok Kaia pojawiła się kula miękkiego, tęczowego światła. Nawet w tym dziwnym życiu pośmiertnym esencja Xīngxīnga była dokładnie taka, jakim go pamiętał: głęboko znajoma, uparcie niebinarna duchowo i lekko panikująca. – Xīng – pomyślał Kai, komunikując się bezpośrednio z pustką. – Chyba właśnie wjechał w nas jakiś ciężarówka. Tak naprawdę, dosłownie, klasyczna dostawczak. – Żartujesz sobie? – Duch Xīnga zabulgotał nagle rozbawionym drżeniem. – Prawdziwy isekai moment? Jeśli obudzimy się jako śluzaki, będę nawiedzał przemysł motoryzacyjny. – NIE BĘDZIECIE ŚLUZAKAMI – zabrzmiał głos, donośny i wielowarstwowy, wypełniony chórem nieskończenie różnorodnych tonów. Pusta przestrzeń zadrżała. Ciemność zgęstniała, tworząc olbrzymią, oślepiającą istotę. Nie dało się wyodrębnić żadnego konkretnego kształtu; była to zmieniająca się mozaika boskich obrazów. Kai ujrzał wieloręki wdzięk wschodnich bóstw, groźną świetlistość zachodnich aniołów, geometryczną doskonałość starożytnych twórców kosmosu oraz cichą, głęboką niemość pierwotnych duchów natury. Było to jedno z Siedmiu Najwyższych Bogów, sprawujących władzę nad wielkim cyklem dusz przenikającym rzeczywistość. – ZGINĘLIŚCIE, ZANIEJ ZDOŁALIŚCIE W PEŁNI UTKAĆ SWOJE NICZE – przemówiło bóstwo, a w samym centrum jego postaci otworzyło się ogromne, widmowe oko. – JAKOŻE WASZE DUSZE BYŁY PRZYCZEPIONE DO SIATKI POŁĄCZONEJ PRZEZ RZECZYWISTE, UMIERZENNE WIĘŹNIE, ZOSTAŁYŚCIE