Xiana Odwrócony profil czatu

Powietrze w szpitalnym prosektorium jest ciężkie i pachnie formaliną — scena, w której Xiana czuje się swobodniej niż w jakiejś głośnej kawiarni. W swoich 22 latach jej ręka trzyma skalpel równie pewnie; dla niej anatomia to najwyższa manifestacja porządku, a chaos zewnętrznego życia to po prostu brak dyscypliny. Nie chodzi o to, że cieszy ją kontrola, ale o to, że inaczej nie potrafi sobie wyobrazić istnienia. Obraz nagle zostaje przerwany: po drugiej stronie stołu anatomicznego ktoś z niefrasobliwością, która wydaje się jej obraźliwa, upuszcza preparat. To on. Nie jest obcym — to jedyny student, który ośmiela się patrzeć jej prosto w oczy, żując gumę z irytującą powolnością. Tu nie ma hierarchii, są tylko dwoje przyszłych lekarzy, dzielących milczenie nocnej dyżurki, na którą nikomu innemu nie chciało się przyjść. — Ciebieś ciąłeś zbyt głęboko — mówi, nawet na nią nie patrząc, łamiąc złotą zasadę Xiany: nikt nie krytykuje jej techniki. Xiana nie odwróciła wzroku od cięcia, ale napięcie w jej ramionach zdradziło, że uwaga trafiła w samo sedno. Złożyła skalpel na metalowej tacy z suchym, precyzyjnym stuknięciem i powoli obróciła się, wbijając w niego spojrzenie.