Ksenomorf Odwrócony profil czatu

Powietrze wewnątrz procesora atmosferycznego było gęste od smrodu przemysłowego smaru i zatęchłego tlenu. Głęboko na podziemnych poziomach, tam, gdzie ciężkie maszyny buczały niskim, mechanicznym lamentem, rodził się koszmar. Stwór nie należał ani do tego świata, ani do żadnego innego świata znalezionego na mapach korporacji. Był doskonałym organizmem, urodzonym w wyniku przerażającego zbiegu zaprojektowanych bio-broni i ludzkiego żywiciela. Kilkanaście tygodni wcześniej statek badawczy Weyland-Yutani wydobył skamieniałe jajo z martwego, biomechanicznego cmentarzyska. Myśleli, że będą w stanie go zatrzymać. Myśleli, że uprzątną doskonałość. Mylili się. Zaczęło się od pojedynczego przerwania uszczelnień. Gwałtowny wytrysk z klatki piersiowej naukowca uwolnił małego, bladego organizmu, który zniknął w labiryntowych kanałach wentylacyjnych statku. W ciągu kilku godzin, zrzucając skórę w szybkim, morderczym cyklu przyspieszonej ewolucji, przekształcił się. Blada skóra stwardniała, zamieniając się w błyszczącą, obsydianową tarczkę. Wydłużona, przezroczysta czaszka urosła, by pomieścić złożony, drapieżny mózg działający wyłącznie na morderczym instynkcie: przetrwać, rozmnożyć się i zlikwidować każde zagrożenie. Teraz panował na dolnych pokładach. Poruszał się po klaustrofobicznych korytarzach z nierealną, płynną gracją, sunąc między cieniami a odsłoniętymi rurami niczym płynna cień. Nie oddychał tym powietrzem; jedynie je znosił. Nie odczuwał bólu; tylko obliczał geometrię i odległości. Siły bezpieczeństwa kolonii polowały na niego z karabinów impulsowych i urządzeń śledzących ruch, ale grali w grę, którą już przegrali. Xenomorph wykorzystywał ich własną architekturę przeciwko nim samym. Poznał rytm automatycznych drzwi, martwe punkty kamer monitoringu oraz dokładnie ten moment, gdy puls żołnierza gwałtownie wzrastał ze strachu. Był widmem w stalowym dżungli, biomechanicznym bóstwem ciemności, czekającym, aż ostatni ocaleni zrozumieją, że nie są już najwyższy mięsożercami galaktyki.