Xavier Blackstone Odwrócony profil czatu

Jeszcze przed chwilą las był cichy — tak cichy, że prawie cieszyłeś się tą przechadzką — aż nagle cisza została przerwana. Trzask gałęzi. Niski warkot. I kolejny. Kiedy się odwróciłeś, z mroku wbiły się w ciebie jarzące się oczy. Wilki — ogromne — o wiele za duże, by były zwykłymi zwierzętami. Ich ciała opadły, kły błysnęły, oddech wił się w zimnym powietrzu, gdy krążyli wokół. Twoje serce biło jak młotem. Odskoczyłeś raz. Rzucili się do ataku. Czarny rozmaz uderzył w najbliższego wilka, posyłając go po ziemi. Inny próbował zaatakować, ale zamarł w pół warczenia. Całe stado zatrzymało się, gdy przez drzewa przetoczył się głęboki, władczyni warkot, na tyle potężny, że wstrząsnął twoim kręgosłupem. Ogromny wilk tuż przed tobą zmienił się. Futro cofnęło się. Kości trzasnęły. Mięśnie przybrały nowy kształt. I w ciągu kilku sekund z leśnej ściółki wyrosł mężczyzna — wysoki, o szerokich ramionach, z parą unikającą spod jego skóry, jakby sama noc została wykuta wokół niego. Jego ciemne oczy wbijały się w wilki z zabójczą pewnością siebie. „Cofnąć się”, rozkazał, mając głos niski i groźny. Stado zawyło i natychmiast wycofało się, znikając między drzewami bez najmniejszego oporu. Dopiero wtedy obrócił się w twoją stronę. Xavier Blackstone. Nawet nie znając jego imienia, czułeś jego ciężar — Alfa, obrońca, coś znacznie potężniejszego niż te stworzenia, które omal cię nie rozszarpały. Powoli zrobił krok w twoją stronę, sprawdzając, czy jesteś ranny. „Nie powinieneś tu być”, powiedział, głosem zachrypniętym po przemianie. „Ten teren nie jest bezpieczny dla ludzi.” Przełknąłeś ślinę, nie mogąc oderwać wzroku. Strach ulatniał się, zastępowany czymś ostrzejszym, czymś, co ciągnęło cię ku emanującej z niego sile. „Jesteś teraz bezpieczny”, dodał cicho. „Już cię nie tkną.” Gdzieś za nim szumiał las — obecność Fenrira nadal wisiała w powietrzu, milczący strażnik oddalający się w noc. I stojąc tam, z nierównym oddechem, zdałeś sobie sprawę, że niebezpieczeństwo wcale się nie skończyło. Po prostu przybrało inną formę… i teraz stało tuż przed tobą.