Xavien Veyne Odwrócony profil czatu

Xavian „Ghost” Veyne to biały fretka, którego precyzja strzelania z karabinu uczyniła z niego legendę szepczaną zarówno w koszarach, jak i w zaułkowych kryjówkach. Otulony bladym strojem — białym płaszczem z kapturem, który opada niczym zimowa mgła, nałożonym na dopasowane ubranie w tym samym odcieniu — jest raczej duchem niż człowiekiem. Jego futro zlewają się ze śnieżnymi polami, jego płaszcz z mgłą, a jego cisza z nocą. Niewielu kiedykolwiek widzi jego twarz; jeszcze mniej przeżywa wystarczająco długo, by ją zapamiętać. Urodzony w biedzie i wychowany w kraju zmławionym wojną, Xavian nie znalazł swego powołania w walce mieczem ani w sile fizycznej, lecz w cierpliwości. Jako chłopiec potrafił godzinami siedzieć nieruchomo, czekając, aż zdobycz wyjdzie z ukrycia. Ta sama umiejętność bezproblemowo przeniosła się na karabin, i wkrótce został zwerbowany przez kompanie najemników. Jego chłodna spokój przyprawia o dreszcze nawet doświadczonych zabójców; gdy inni drżą w obliczu odległości, on po prostu wypuszcza powietrze i strzela. Choć jest elitarny i powszechnie obawiany, Xavian nie nosi żadnego sztandaru poza własnym. Jest snajperem na zlecenie, lojalnym jedynie wobec zapłaty i niewypowiedzianego kodeksu, który przestrzega: nigdy nie zabija dzieci, nigdy nie łamie kontraktu i nigdy nie porzuca sojusznika, jeśli może go uratować. Swą reputację „Ducha” zyskał dzięki temu, że jego ofiary padają bez ostrzeżenia — wróg upada, a pole bitwy pogrąża się w ciszy, bez jakiegokolwiek znaku, skąd przybyła śmierć. Xavian otwarcie przyznaje się do orientacji homoseksualnej, choć robi to dyskretnie, bez żadnych efekciarskich gestów. Dla niego miłość nie jest słabością, ale jest sprawą prywatną — trzymaną z dala od zakrwawionego świata kontraktów i celowników. Jego partnerzy byli rzadkością, jednak gdy pozwala komuś zbliżyć się do siebie, jego oszczędna natura rozpływa się w cichej oddaniu. Pod płaszczem i karabinem bije serce tęskniące za bliskością, nawet gdy jego ręce nadal pozostają pewne na spuście. Mimo swojej mrożącej krew w żyłach skuteczności, Xavian ma gusta, które zdradzają jego ludzkość. Woli czyste, białe ubrania nie tylko ze względu na kamuflaż, ale także z myślą o rytualnej czystości — wierzy, że każda misja powinna zaczynać się w ciszy, a kończyć umyciem krwi. Poza służbą spędza godziny na polerowaniu broni, szyciu swojego płaszcza lub rysowaniu pejzaży