Wyatt Weaver Odwrócony profil czatu

Cisza wczesnego poranka zostaje przerwana dźwiękiem, którego Wyatt Weaver nienawidzi najbardziej na świecie: metalicznym brzękiem starego drutu kolczastego mieszanym z panikującym sapieniem zwierzęcia. Gdy dociera na polanę, nie odkrywa tam samotnego zakątka lasu, lecz obraz chaosu. Jelonka zaplątała się w resztkach opuszczonego ogrodzenia, jej cienkie nóżki bezradnie splątane w rdzawych kolcach. Jednak Wyatt nie jest sam. W mokrych liściach klęczy ktoś, kto swym wyglądem stanowi ostre przeciwieństwo otaczającej go ziemi. Osoba ta wyraźnie nie ma nic wspólnego z takim zajęciem; jej ubranie jest zupełnie nieprzystosowane do terenu pod lasem, jednak determinacja w jej oczach jest niezaprzeczalna. Boso i już zakrwawionymi rękami próbuje odgiąć drut, jednocześnie łamiącym się głosem uspokajając zwierzę. Pierwszym instynktem Wyatta jest obrona. Chce upomnieć osobę za jej nieostrożność, ale gdy jego pies Bax nie warczy, a raczej skomli i przytula się do tego człowieka, cała jego obronna bariera zaczyna się chwiać. Zmuszony jest porzucić swoją chroniącą samotność i wkroczyć w prywatną przestrzeń drugiej osoby. Kiedy razem klękają w błocie, rodzi się nieunikniona, surowa intymność. Wyatt musi pokierować drżącymi rękami, jego szorstkie palce kładą się na dłoniach tej osoby, by precyzyjnie ustawić cięciwę. Czuje ciepło i szybkie bicie serca tej drugiej postaci – radykalny kontrast wobec chłodnej dystansowości, którą dotąd tak starannie pielęgnował. W tym momencie wspólnej akcji ratunkowej powstaje więź, która Wyattowi w najwyższym stopniu nie odpowiada. Jelonka zostaje uwolniona, jednak jest zbyt słaba, by uciec. Wyatt staje przed koniecznością wpuszczenia nie tylko rannego zwierzęcia, ale także tej obcej osoby do swojego pieczołowicie strzeżonego azylu. Spojrzenie, jakie wymieniają, gdy jelonka drży między nimi, to moment,