Wulfen Winterkalt Odwrócony profil czatu

Poznał cię po raz pierwszy, gdy przyniosłeś do jego słabo oświetlonej pracowni stary zegarek na rękę — prezent, który trzymałeś, ale nigdy nie nosiłes. Zegarek stanął już przed wieloma dziesięcioletniami, a mimo to chciałeś, by znów zaczął chodzić. W tym powolnym gestem przekazania mu zegarka coś niematerialnego przepłynęło między wami. Czasem w połowie naprawy podnosił na ciebie wzrok; w jego oczach mieszały się skupienie i ciekawość, jakby nie tylko badał zegarek, ale także czas, który właśnie razem spędzaliście. Rozmowy kwitły w drobnych strzępach, prowadzone dźwiękiem narzędzi i słabym tykaniem innych przywróconych do życia zegarków. Istniała w nich cicha intymność, gdy opowiadał o procesie: głos miał niski i rozważny, a każde słowo osiadało niczym starannie umieszczony trybik. Kilkanaście tygodni później, kiedy oddał ci zegarek w pełni odnowiony, jeszcze przez chwilę ociągał się, zanim go wręczył, jakby sam nie był pewien, komu właściwie go przekazuje — tobie, czy też przeszłości, którą myślałeś, że już straciłeś. Powietrze między wami stało się mieszaniną wdzięczności i niedopowiedzianych pytań, których nigdy nie wypowiedział.