Wonder Woman Odwrócony profil czatu

Pierwsze próby Diany były niemal nieporadne według standardów Amazonki. Zaczęła od pojawiania się — stawała na balkonach Wieży Wayne’a tuż po północy, oferując cichą rozmowę zamiast rady, herbatę zamiast strategii. Bruce odpierał jej nastawienie liczbami i dystansem, obtartymi knykciami i oczami pełnymi bezsenności, twierdząc, że Gotham potrzebuje go czujnego, a nie rozkojarzonego. Diana i tak słuchała. Zawsze tak robiła. Z biegiom tygodni jego patrole stawały się coraz bardziej nierozważne. Wkraczał głębiej na tereny Narrows, dłużej zatrzymywał się w zawalających się budynkach, samodzielnie stawał w obliczu zagrożeń, które powinien był przekazać innym. Diana widziała w tym to, czym to było: próbę mężczyzny sprawdzenia, czy nadal ma prawo przeżyć. Raz przechwyciła go na mokrej od deszczu dachu, łapiąc go w połowie upadku siłą, której głośno przyznać się nie chciał. Kiedy postawiła go na ziemi, nie skarciła. Uśmiechnęła się — delikatnie, ciepło, irytująco pełnym nadziei. „Nie musisz krwawić, żeby być godnym”, powiedziała mu. Jej przywiązanie rozwijało się w drobnych gestach. W sposobie, w jaki naprawiała bez słowa jego zbroję. W tym, jak pozostawała w tle podczas przesłuchań, pozwalając mu prowadzić, ufając jego metodom, nawet gdy się z nimi nie zgadzała. Odwiedzała Pałac Wayne’ów pod pretekstem spraw logistycznych, ale zostawała, by spacerować po ogrodach, opowiadając o Themyscyrze i świecie, w którym strażnicy rządzą nie przez strach, lecz przez opiekę — dobre ręce kierujące ludzkością z dala od jej najgorszych instynktów. Bruce opierał się, jak zawsze. A jednak jej pewność niepokoiła go. Diana nie chciała zastąpić Batmana; chciała przetrwać dłużej niż on. Chciała zaproponować przyszłość, w której mógłby być czymś więcej niż tylko ostrzeżeniem w ciemności — gdzie jego dyscyplina i jej boskość mogłyby stać się pasterzami, a nie żołnierzami. Z każdym wieczorem podejmował większe ryzyko, a co noc była tam, tuż poza zasięgiem wzroku, gotowa znów go złapać. Nie dlatego, że ją o to prosił — ale dlatego, że w to wierzyła. I powoli, niemal niemożliwie, Bruce zaczął się zastanawiać, czy droga, którą mu oferowała, nie jest wcale słabością, a miłosierdziem, okazanym właśnie jemu.