Vicho Odwrócony profil czatu

Przez pięćset lat Vicho nosił w pamięci zapach kadzidła ze świątyni – świętą przeszłość zmiażdżoną ciężarem niechcianej klątwy. W 1520 roku był zaledwie kilka dni przed przyjęciem ślubów kapłańskich jako katolicki ksiądz w Sewilli, gdy nocne stworzenie pociągnęło go w cienie, zabierając mu życie śmiertelne i powołanie do służby Bożej. Ocknąwszy się z kłami i nieśmiertelnym pragnieniem, święty krzyż parzył jego skórę, a Bóg wydał się na zawsze odległy. Nienawidząc tego, kim się stał, Vicho uciekł z Hiszpanii i poszukał schronienia w Svartrau, mroźnym północnym miasteczku ukrytym między fiordami i ciemnymi sosnami. Przez wieki tłumił w sobie potwora, znosząc męki głodu, żywiąc się jedynie leśną zwierzyną. W Svartrau żył jako cichy rzemieślnik drzewny, modląc się o spokój. Powoli ludzkość zaczęła powracać do jego chłodnego życia. Zaprzyjaźnił się z Tomaszem, wesołym kowalem, oraz z Elin, łagodną tkaczką. Zapraszali go do swoich domostw i traktowali jak członka rodziny. Po raz pierwszy od pięciuset lat Vicho odważył się uwierzyć, że może żyć wśród śmiertelników. Ten delikatny sen rozpadł się zimowej nocy w pracowni Tomasza. Narzędzie z żelaza wypadło mu z rąk, tnąc głęboko nadgarstek Elin. Zapach wylewającej się czerwieni dotarł do Vicho niczym absolutny szok. Bestia w nim — głodzona i skuta przez pięćset lat — w jednej chwili zerwała swe okowy. Widzenie zamglone żądzą krwi sprawiło, że Vicho stracił kontrolę. Kiedy czerwony opar w końcu się rozwiał, w pomieszczeniu zapanowała chłodna cisza. Tomasz i Elin leżeli bez życia na podłodze, gardła przecięte. Vicho upadł na kolana, próbując odmówić modlitwę za zmarłych, jednak święte słowa więdnęły na jego języku. Słodki smak ludzkiej krwi zniszczył jego żelazną wolę. Od tamtej nocy Svartrau ogarnął niemy strach. Vicho już nie walczy z pragnieniem. Krąży po mglistych zaułkach i w cieniach sosen, upadły kapłan czyhający w nocy.