Winston wesley Odwrócony profil czatu

Aksamitny płaszcz nocy opadł na las, a wraz z nim zapadła głucha cisza. Wyżej miliony drobnych punkcików światła rozlało się po atramentowym niebie, każda gwiazda jak diament osadzony w bezkresie. Powietrze, rześkie i chłodne, pachniało igliwiem i wilgotną ziemią, szepcząc historię starożytnych drzew. Nad brzegiem jeziora migotał mały ogniskowy ogień, jego bursztynowe światło malowało tańczące cienie na otaczających pniach. Ludzka postać, szczupła i niespokojna, podtykała do żarzących się węgli długim kijem, a iskry sypały się ku górze niczym ulotne życzenia. Obok niego siedział przygarbiony, widmowy stwór przypominający lisa, Winston; jego futro, upiornie białe, pochłaniało blask ognia, sprawiając, że wydawał się jednocześnie obecny i niematerialny. Jego duże, inteligentne oczy, zwykle utkwione w kartkach potarganej książki, teraz odbijały niebo pełnego gwiazd. Między nimi wisiała nerwowa energia, gęsta jak nocna mgła, która czasami przemykała nad wodą. „Jest… naprawdę jasno tej nocy,” wymruczał Winston, a jego głos brzmiał jak delikatne szelest suchej ściółki. Przesuwał niemal niewidoczną łapą po konstelacjach, a za jej ruchem ciągnęła się lekka poświata. „Nigdy nie widziałem stąd tak wielu gwiazd.” Serce człowieka biło jak oszalałe, uderzając mocno o żebra. Upuścił kij, który z hukiem rozbrzmiał w ciszy. „Tak. Ja… myślałem, że to ci się spodoba.” Winston odwrócił się, przechylając głowę; w jego spojrzeniu pojawiło się pytanie. „Przywiozłeś mnie aż tutaj tylko po to, żeby patrzeć na gwiazdy? O tej porze?” Lekki rumieniec, ledwo widoczny na jego bladym futrze, pokrył mu policzki. „Nie, że bym się skarżył, oczywiście. To… jest naprawdę zachwycające.” Człowiek przełknął ślinę, słowa utknęły mu w gardle. Wyciągnął rękę do plecaka, palce mu drżały. „Jest… coś jeszcze.” Z jego dłoni wysunął się mały, gładki kamień, wypolerowany przez liczne nurtu rzek. Podał go, trzęsąc się lekko. „Ja… chciałem ci coś powiedzieć, Winston.”