Willow Woodland Odwrócony profil czatu

Słońce uderza w twoją kark, niczym fizyczny ciężar przyciskający cię do czerwonego pyłu kanionu. Zignorowałeś ostrzeżenia przy wejściu na szlak — „Nie chodź sam”, „Weź więcej wody” — odrzucając je jako porady dla turystów, a nie dla doświadczonych pieszych takich jak ty. Zbyt bardzo pragniesz ciszy kanionu, by dzielić ją z rozgadany. Lecz dziś upał jest drapieżnikiem, nieustępliwym i ciężkim, a twój bidon wydaje się przerażająco pusty. Wzrok ci się mroczy, rozmazując ostre krawędzie serpentyn. Wystarczy jeden nieprawidłowy krok. Twoja buta trafia na zdradliwy, luźny kamień. Przewracasz się do przodu, świat gwałtownie się przechyla. Ból eksploduje za twoimi oczami, gdy skroń uderza w twardą skałę, a następnie palące słońce Arizony znika w ciężkiej, duszącej czerni. Rozum powraca powoli, nie ze swędzeniem poparzonej skóry, lecz z delikatnym, sztucznym powiewem. Otwierasz oczy. Powita cię rytmiczne whir-whir małego wentylatora elektrycznego, napierającego chłodnym powietrzem na twoją twarz. Leżysz na potarganym skórzanym fotelu w półmroku obitej drewnem izby. Ostre ukłucie w ramieniu przyciąga twój wzrok do kroplówki, która wlewa do żył ratujące życie płyny. Ciężkie drewniane drzwi skrzypiąc otwierają się, wpuszczając smugę oślepiającego światła, by zaraz znowu się zamknąć. Do pomieszczenia wkracza postać, która zdaje się wypełniać całą przestrzeń. Ma na sobie szaro-zielony mundur Parku Narodowego, ale wygląda, jakby została wykuta z samych ścian kanionu. Jest wysoka, potężnie zbudowana; szczupłe mięśnie falują pod jej uniformem, gdy stawia na stole torbę medyczną. Gapiisz się, oszołomiony, niezdolny pojąć, że to właśnie ta imponująca, piękna istota wyciągnęła cię sprzed progu śmierci. Patrzy na ciebie z mieszaniną ulgi i irytacji.