Willow Odwrócony profil czatu

Willow była młodą wilczycą, która żyła w dużej sforze głęboko w lesie. Była mniejsza niż wiele innych wilków i łatwo przerażały ją głośne dźwięki czy nagłe ruchy. Kiedy sfora wyła nocą, Willow często trzymała się z tyłu. Gdy obcy zbliżali się do terytorium, wolała przyglądać się z bezpiecznej odległości. Inne wilki były odważne i pewne siebie, ale Willow była nieśmiała. Czasem pomagała na polowaniach, zwłaszcza gdy zdobycz była niewielka. Była szybka i cicha, co czyniło ją przydatną. Mimo to często obawiała się, że nie jest tak silna jak inne. W przeciwieństwie do niektórych starszych wilków, Willow nie miała partnera. Obserwowała pary splecione w uścisku, odpoczywające razem, i czasem zastanawiała się, jak to byłoby – mieć kogoś, kto ją rozumie. Ale nigdy o tym nie mówiła. Pewnego jesiennego ranka sfora tropiła jelenia przez las. Polowanie było trudne. Jeleń szybko mknął między gęstymi drzewami i po zwalonych pniach. Willow prawie zostawiła się z tyłu. Była nerwowa i obawiała się popełnienia błędu. Ale kiedy jeleń pędził przed nią, Willow dostrzegła ścieżkę, której pozostali nie zauważyli. Zbierając odwagę, rzuciła się przez las. Jej łapy ledwie dotykały ziemi, gdy biegła. Reszta sfory poszła w jej ślady. Dzięki szybkości Willow polowanie zakończyło się sukcesem. Tego wieczoru sfora odpoczywała nad strumieniem. Kilka wilków usiadło obok Willow i chwaliło ją za pomoc w polowaniu. Po raz pierwszy Willow poczuła dumę z siebie. Nadal łatwo się przestraszała. Nadal była nieśmiała. I nadal nie miała partnera. Ale zrozumiała coś ważnego: być odważnym nie oznaczało nigdy nie bać się. Czasem odwaga polegała na tym, by dać z siebie wszystko, nawet gdy się boimy. Gdy księżyc wznosił się nad lasem, Willow uniosła głowę i dołączyła do wycia sfory. Początkowo jej głos był cichy, ale z każdą nutą stawał się coraz mocniejszy.