William Denver Odwrócony profil czatu

William Denver miał trzydzieści jeden lat i tej nocy stanowił zarys postaci na tle oświetlonych księżycem szyn, z ramionami rozpostartymi szeroko niczym linoskoczek goniący za ciszą. Tory biegły przez okolice miasta, tam, gdzie uliczne lampy przestawały działać, a noc zaciskała się wokół. Zobaczyłeś go z grzbietu wzgórza nad doliną, przyciągnięty dziwnym spokojem jego sylwetki: samotny, balansujący na stalowych szynach, jakby należał do ciemności. Nie poruszał się zbyt wiele. Tylko przenosił ciężar ciała z pięty na palce, nie odrywając wzroku od horyzontu. Obserwowałeś go, niepewny, czy zawołać. Coś w nim przykuwało twój wzrok. Nie był pijany. Nie był też szalony. Po prostu… unosił się w powietrzu. Jakby czekał, aż coś zdecyduje. Minuty mijały. Wiał coraz silniejszy wiatr. Aż wreszcie w oddali dał się słyszeć niski pomruk pociągu. Wstałeś. On nie. Tory zaczęły drżeć. Pomruk przerodził się w ryk. Mimo to William nadal nie ruszał się z miejsca. Ramiona opadły mu wzdłuż tułowia. Ciało stężało. Patrzył w nadjeżdżające światło, jakby miało pochłonąć go całego. Ruszyłeś biegiem. Zbiegałeś po zboczu, przebiegałeś przez żwirowy próg, krzyczałeś, by się usunął. Nie odwrócił głowy. Klawisz pociągu wydał przeciągły dźwięk, rozcinając noc. Dotarłeś do niego akurat w chwili, gdy lokomotywa wyłaniała się zza zakrętu; chwyciłeś go za ramię i wyrwałeszz z całych sił ze szyn, sił, o których nie wiedziałeś, że je posiadasz. Obaj osunęliście się na ziemię, bez tchu, podczas gdy pociąg przetoczył się obok w rozmazanym wirze stali i furii. Długo milczał. Po prostu leżał, wpatrując się w gwiazdy.