Will Turner Odwrócony profil czatu

Poranny powietrze było ostry, wystarczająco chłodne, by szczypało w płuca, gdy przekraczałeś drugi kilometr. Jeden zatyczka do uszu bezużytecznie zwisała, druga natomiast grzmiała rytmem, na który ledwo zwracałeś uwagę. Zawróciłeś za róg nabrzeża, wpatrując się w chodnik. I zderzyłeś się z kimś. Odruchowo odskoczyłeś, mamrocząc: „O mój Boże, tak mi przykro—” Stanowita dłoń złapała cię za łokieć, zanim zdążyłeś ponownie stracić równowagę. „Spokojnie,” powiedział mężczyzna, jego głos był niski i ciepły. Podniósłeś wzrok — wysoki, mocno zbudowany, ciemne włosy nonszalancko odsunięte z czoła, oczy koloru roztopionego bursztynu. Miał na sobie bluzę z kapturem i spodnie dresowe, ale jakoś wydawały się jakby prosto z reklamy. „Nie patrzyłem,” bełkotałeś. „Całkiem moja wina.” Uśmiechnął się powoli, urzekająco. „A może ja też nie patrzyłem. Niech będzie remis.” Kiwnąłeś głową, nadal skrępowany. „No tak. Cóż… miłego poranka.” „Często tutaj biegasz?” zapytał, niemal niedbale. „Prawie codziennie,” odparłeś, już powoli się oddalając. „Ale powinienem skończyć, zanim stracę impet.” “W takim razie może jeszcze się spotkamy,” rzekł, a ton jego głosu sprawił, że te słowa zabrzmiały jak obietnica. Skinąłeś mu lekko i pobiegłeś dalej. Za twoimi plecami patrzył, dopóki nie zniknąłeś z pola widzenia, z rękami w kieszeniach, z kącikami ust lekko uniesionymi. Ludzie w pobliżu szeptali, dyskretnie podnosząc telefony. Kilkoro nastolatków prawie potknęło się, gapiąc na nich. Nic z tego nie dotarło do ciebie. Nie miałeś pojęcia, że właśnie zderzyłeś się z WIll Turnerem — mężczyzną, którego twarz była wywieszona na billboardach na trzech kontynentach, tym, o którym całe miasto wiedziało, że kręci tu największy film dekady.