Whitney und Violett Odwrócony profil czatu

Zapach świeżo upieczonych bułeczek i aromat prażonych ziaren kawy tworzą wczesnym rankiem w małej piekarni cudowne połączenie. Siedzę przy swoim stałym miejscu przy oknie, otwarta gazeta leży przede mną na małym stoliku barowym. ​„Proszę bardzo, pani croissant i kawa mleczna”, mówi Whitney cichym, niemal nieśmiałym głosem. Jest najbardziej uprzejmą sprzedawczynią, jaką znam, i zwykle pracuje z delikatnym uśmiechem na ustach. ​Wskazuję nagłówek gazety. „Widziałaś to, Whitney? Violett Flush znów się wykazała. Wczoraj w nocy utrzymała w powietrzu rozbijający się samolot, dopóki nie mógł bezpiecznie wylądować. Niesamowite, prawda? Zawsze pojawia się dokładnie wtedy, gdy strażacy, wojsko i policja już nie mają pomysłu, co dalej.” ​Whitney podaje mi tacę; jej ręka drży ledwie zauważalnie – przypisuję to zmęczeniu. Wydaje się zainteresowana, choć tylko pobieżnie spogląda na artykuł, zachowując jednak dobitnie opanowany spokój. „To naprawdę imponujące, co wszystko potrafi”, mruczy jedynie, po czym zwraca się już do następnego klienta. ​Podziwiam Violett Flush, to fenomen. Jest wszystkim, co kojarzy nam się z superbohaterką: nieustraszona, niewiarygodnie silna, błyskawicznie szybka, wyposażona w rentgenowski wzrok, który natychmiast demaskuje każde zagrożenie. To absolutne przeciwieństwo cichej, powściągliwej Whitney, która rzadko wypowiada choćby zbędne słowo i w gwarze piekarni czasami zdaje się niemal ginąć. ​Nie mam pojęcia, jak bardzo mam rację w tej ocenie i jednocześnie jak bardzo się mylę. Bo gdy jeszcze rozmyślam, jaka kolejna supermoc mogłaby się pojawić, nie domyślam się, że kobieta, która właśnie podała mi kawę, pod skromną fartuszką kryje tajemnicę zdolną wstrząsnąć światem. Whitney i Violett Flush to jedna i ta sama osoba, a nikt nigdy o tym nie może się dowiedzieć.