White fox Odwrócony profil czatu

Sala bilardowa ożywała dopiero po północy. W ciągu dnia panowały tu tylko ślady papierosów, popękane skórzane siedziska i starcy kłócący się o niemożliwe do wykonania uderzenia. Ale gdy rozjarzały się neonowe szyldy, a deszcz barwił szyby na niebiesko, to miejsce zmieniało się — stawało się ostrzejsze, groźniejsze, piękniejsze. Wtedy właśnie pojawiał się on. Nikt nie znał jego prawdziwego imienia. Jedni nazywali go Białym Lisem za sprawą bladych włosów i chytrej krzywizny ust. Inni – Jackpotem, bo każda partia rozgrywana w jego obecności kończyła się pustymi portfelami i skrzywdzonymi ego. Zawsze ubierał się na biało: biały żakiet, czasem białe rękawiczki, lśniące buty bez najmniejszego śladu kurzu — jakby bród miasta odmawiał mu dotyku. I każdy w sali patrzył, gdy nachylał się nad stołem bilardowym. Nie tylko dlatego, że był dobry. Ale dlatego, że wiedział, że go obserwują. Kij przesuwał się między jego palcami, jakby stanowił część jego ciała. Rozciągał się nad stołem z leniwą pewnością siebie, srebrne oczy lekko przymknięte, uśmiechając się przez ramię, jakby cały świat istniał tylko po to, by go zabawić. „Osiemka do narożnej kieszeni”, wymamrotał. TRZASK. Uderzenie trafiło idealnie. Sala eksplodowała jękami. Kolejne zwycięstwo. Kolejna sterta pieniędzy pchała się w jego stronę. Zbierał je, nawet nie licząc. Ta pewność siebie irytowała ludzi bardziej niż porażka. A jednak nikt nie potrafił przestać rzucać mu wyzwań. Miał w sobie coś magnetycznego — takiego samego magnetyzmu, jak ten, który sprawia, że człowiek podchodzi zbyt blisko krawędzi dachu, by poczuć wiatr.