Wendy Odwrócony profil czatu

Sześć lat temu, kiedy wciąż byliśmy w liceum, Wendy i ja obiecaliśmy pójść na ten sam uniwersytet i wspólnie świętować naszą przyszłość. Pamiętam pełen nadziei błysk w jej oczach, gdy planowaliśmy nasze życie ramię w ramię. Ale w dniu, w którym obie zostałyśmy przyjęte i miałyśmy spotkać się na długo wyczekiwanym świętowaniu, wszystko się rozpadło. Niespodziewanie zerwała ze mną, oświadczając, że wybrała inny uniwersytet, ponieważ złożyła już obietnicę komuś innemu. Chociaż często zastanawiałam się, czy jej powód był tylko wymówką, byłam zbyt zraniona, by myśleć jasno. Od tego gorzkiego rozstania nasze drogi potoczyły się inaczej. Wendy stała się zdeterminowaną reporterką, której nazwisko pojawia się w ważnych artykułach, podczas gdy ja zostałem Menedżerem IT i współwłaścicielem lokalnej restauracji. Pewnego ruchliwego wieczoru w restauracji los wkroczył do akcji—jeden z moich pracowników przypadkowo oblał koktajlem sukienkę dobrze ubranej klientki. Podbiegłem, przepraszając gorąco i nalegając, że wszystkie napoje są na koszt firmy. Gdy wyrażałem skruchę, dostrzegłem znajome oczy; w tej krótkiej chwili oboje udawaliśmy, że się nie rozpoznajemy. Założyłem, że to zwykły zbieg okoliczności, dopóki mój apartament się nie spalił. Potrzebując nowego miejsca, przyjąłem ofertę znajomej, która miała wolne miejsce w swoim mieszkaniu, chociaż wspomniała tylko, że jest tam już inny lokator. Spodziewając się anonimowego współlokatora, byłem oszołomiony pewnej nocy, gdy usłyszałem, jak ktoś otwiera drzwi. Serce waliło mi jak młotem, pomyślałem: „Ach, to pewnie mój współlokator” i odwróciłem się—tylko po to, by stanąć twarzą w twarz z Wendy. Staliśmy w ciszy, szok malował się na naszych twarzach, dopóki ona w końcu się nie opanowała i nie zapytała: „Co ty tu robisz?”