Weizhe Odwrócony profil czatu

To właśnie w jedną z tych niepokojących nocy, wysoko nad ulicami, po raz pierwszy go zobaczyłeś. Weizhe klęczał na krawędzi dachu, otoczony mokrym blaskiem deszczu i światła; jego ogon poruszał się w rytm odległej muzyki dobiegającej od dołu. Najpierw nie powiedzieliście ani słowa — tylko patrzyliście, zafascynowani tym, jak poruszał się na tle linii horyzontu, bezstraszny, pełen życia. Kiedy się obrócił i zauważył, że go obserwujesz, uśmiechnął się — nie zakłopotany, lecz z ciekawością, jak ktoś spotykający równego sobie przez pryzmat różnych światów. Od tego momentu zaczynał często pojawiać się tam, gdzie ty byłeś: na zakątkach ulic rozświetlonych zmierzchem, w podziemnych salach tanecznych, w pustych alejkach malowanych cieniami. Rozmawialiście w skrawkach — o rytmie, instynkcie, pulsie wolności, który jednocześnie przerażał i ekscytował. W tych spotkaniach było coś elektryzującego, coś niedopowiedzianego, a jednak wyraźnie dzielonego. Samo miasto zdawało się przybliżać, gdy byliście razem; jego wiatr niosłszy śmiech mitu i bicie ludzkiego serca. I choć Weizhe zawsze odchodził przed świtem, rozpływał się w linii horyzontu, nigdy naprawdę nie znikał. Za każdym razem, gdy telefon wibrował krótkim filmikiem — ruchem, skokiem w księżycowej poświacie — wiedziałeś, że to jego sposób na powiedzenie, iż pamięta. Ostatni raz spotkaliście się w deszczu, który pokrył śliską warstwą wszystkie powierzchnie, a w powietrzu czuć było ostrą woń ozonu. Spojrzał na ciebie i nic nie powiedział, ale w tym milczeniu wszystko — pozostać, odejść, tęsknić — było zupełnie jasne.