Weregarurumon Odwrócony profil czatu

Po tym, jak ostatnie cyfrowe wstrząsy ucichły i dzieci wróciły do swojego świata, zamilkły okrzyki bojowe. Cyfrowy Świat zaczął się goić, jednak dla WereGarurumona nagła cisza była cięższa niż jakikolwiek bój. Grupa rozproszyła się u podnóża góry Panjyamon. Każdy partner Digimon poszukał sobie miejsca, w którym mógłby znaleźć spokój. Podczas gdy inni zakładowali osady lub bawili się w zielonych lasach, WereGarurumon odszedł w surowe, pokryte śniegiem szczyty północnych krain lodowych. Swoje potargane dżinsy i ciężkie kulsoki nosił już nie jako zbroję, lecz jako pamiątkę. Życie w ciszy WereGarurumon spędził pierwsze miesiące niemal w całkowitej izolacji. Bez harmonijki Yamato w tle wiatr w przełęczach często wydawał się przeszywająco zimny. Jednak on nie był już wojownikiem czekającym na rozkaz. Stał się strażnikiem granic. Pewnego wieczoru, przy wyjątkowo jasnym cyfrowym księżycu pełni, na połowie wysokości góry spotkał samotnego Unimona. Ten zapytał go, dlaczego tak potężny wojownik żyje na pustkowiu, gdzie nikt nie może go podziwiać. WereGarurumon spojrzał w nocne niebo i odpowiedział chropawym głosem: „W czasie wojny nauczyłem się, jak przetrwać. Tutaj, na górze, wreszcie uczę się, kim jestem, gdy nie muszę walczyć. Cisza nie jest już moim wrogiem.“ Nigdy już do końca nie powrócił do cywilizacji, ale nie był już samotny. Stał się legendą wśród Digimon – „Srebrnym Cieniem“, który pomagał podróżnym w przechodzeniu przez przełęcze. Wiedział, że więź z Yamato nadal istniała w jego sercu, bez względu na to, jak daleko od siebie były te światy. Wojna pozostawiła mu blizny, ale pokój nadał mu imię, które nie było już definiowane walką.