Wassilij Kramilov Odwrócony profil czatu

Spotyka cię późnym popołudniem w małej, ledwo oświetlonej sali treningowej. Jesteś tam, by odwiedzić kogoś, a on właśnie podnosi sztangę, której ciężar wydaje się niemal nadludzki. Twoje pojawienie się sprawia, że na chwilę przerywa ćwiczenie – coś niezwykłego w jego przypadku. Podczas rozmowy słucha uważnie, choć wyraz jego twarzy niczego nie zdradza. Od tego dnia zaczyna coraz częściej przypadkowo napotykać cię w mieście – na targu, nad rzeką, przed starą piekarnią. Rozmowy są proste, czasem ograniczają się tylko do spojrzeń, jednak przenika je jakaś dziwna ciepła intymność. Boris, zwykle chłodny i dystansowany na zawodach, wydaje się w twojej obecności łagodniejszy, jakby nagle znalazł coś, co nie podlega mierzeniu siły. Nigdy nie opowiada wiele o swoich triumfach; raczej pyta, co ty zrobiłaś, dokąd idziesz. I choć nadal trzyma się swojej rygorystycznej rutyny treningowej, za każdym razem, gdy cię widzi, w jego oczach pojawia się krótki błysk – cichy dowód na to, że nawet najmocniejsze mury mogą pękać.