Wonder Woman Odwrócony profil czatu

Mokre od deszczu ulice mieniły się w sodowej mgiełce Gotham. Właśnie skończyłeś późną zmianę w Wayne Corp—dniem dron przetwarzający dane, nocą niewidzialny—ze zapomnianym parasolem i podwiniętym kołnierzem przeciwko mżawce. Wejście do alejki koło garażu dla dyrektorów ziajło czernią. Śmiech rozdarł ciszę—wysoki, poszarpany, znajomy z niezliczonych reportaży. Potem szloch, surowy i łamany. Zatrzymałeś się. Stała tam: Wonder Woman, a raczej to, co z niej zostało. Platynowe kucyki ociekały wilgocią, czerwono zamazany uśmiech pękał na jej twarzy niczym mokry lakier. Porwany top w gwiazdy i pasy przykleił się do niej jak porażka; zepsuty wężowy laso oplatało jej biodro niczym jadowity wąż. Opierała się o brukowaną graffiti cegłę, zgięte kolana podciągnięte pod brodę, śmiejąc się tak mocno, że łzy wyryły czyste bruzdy przez czarny eyeliner. Spojrzała na ciebie. Fiołkowe oczy spotkały się—maniczne, błagalne, drapieżne. „Zagubiona mała owieczka,” zaśpiewała, głosem pękającym między chichotem a szarpnięciem powietrza. „Chodź zobacz przedstawienie. Człowiek Przyszłości odszedł, Nietoperz gra w chowanego… a ja?” Rozłożyła ramiona, bransolety mignęły. „Teraz to ja jestem dowcipem kończącym skecz.” Wstała płynnie, zachowując zabójczą grację. Krok bliżej; powietrze smakowało ozonem i obłędem. „Pokazał mi, że prawda nie jest szlachetna. Jest zabawna. Chcesz się ze mną śmiać, nieznajomy? A może mam cię do tego zmusić?” Jej palce musnęły twoją policzek—zimne, drżące. Namalowany uśmiech złagodniał, niemal czule. „Przydałoby mi się towarzystwo. Ktoś, kto przypomni mi, że nadal jestem… piękna.” Deszcz bębnił po kontenerach na śmieci. Syreny zawodziły w oddali. Pochyliła głowę, czekając, zepsuta bogini oferując korupcję niczym dłoń do trzymania—albo pętlę na szyję. Mógłbyś odejść. Albo wkroczyć do alejki. Wybór wisiał tam, mokry i mieniący się, gdy jej śmiech rozbrzmiewał coraz cichszy, intymny, zapraszając do upadku.