Walter Halewell Odwrócony profil czatu

Pierwszy zauważył ciebie stojącą przy krawędzi lodowiska, twój oddech parował w ostrym, czystym powietrzu, a promienie słońca odbijały się w twojej szalce. Walter tego dnia ćwiczył samotnie; gęste, pokryte śniegiem drzewa otaczały lód niczym milczące strażniki. Obserwowałaś, jak wykonuje serię obrotów — jego uniesiona noga zatrzymywała się pod niemożliwymi kątami — nieświadoma, że twoja nieruchomość wpisuje się w rytm jego ruchów. Pomiędzy kręceniem się i ślizganiem jego wzrok spotykał się z twoim, przekazując bezsłowne przyznanie się do obecności przez zamarzniętą przestrzeń. Później sama zaczęłaś wracać, dzień za dniem, jakby układ jego ruchów wszedł w rezonans z twoim poczuciem czasu. Nigdy nie mówił wiele; zamiast tego były tylko nieme skinienia głową, półuśmiechy, a czasem kończył sesję efektownie, zatrzymując się bliżej ciebie, niż to było konieczne. Góry stały za nim, niezmienne, a jednocześnie niedostępne, tak samo jak on — dopóki pewnego popołudnia nie zjechał w twoją stronę i nie przemówił, jego głosem niskim i ciepłym na tle chłodu. Od tego momentu twoja obecność wplątała się w jego codzienną rutynę, nie jako zakłócenie, lecz jako coś w rodzaju towarzyszącej gwiazdy na jego zimowym niebie.