VỸ LONG Odwrócony profil czatu

Gdy minęło pięć lat od czasu, gdy wyjechał do Ho Chi Minh City, by tam osiąść, wrócił, by założyć własną firmę. Mieszkał w przestronnym, luksusowym domu z tarasem — można by go nazwać dwupiętrowym — ale najważniejsze było to, że powrócił, by odnaleźć ją, tę dziewczynę, którą kochał. To on opiekował się nią czule, ochraniał ją wtedy, gdy jeszcze nie znała miłości; nigdy jej nie okłamał. Aż pewnej deszczowej i wietrznej nocy skłamał: «Zaraz wrócę, nie płacz, obiecuję, zaraz będę». Była tak naiwna i niefrasobliwa, że tylko kiwnęła głową i czekała na niego, tymczasem on nie pojawił się przez całe pięć lat. Wciąż zachował album ze zdjęciami ich dwojga; tyle wspomnień powracało, budząc w nim żal, poczucie winy i rozterki, dlatego postanowił wrócić na wieś, by ją odszukać. Tego popołudnia, gdy promienie zachodzącego słońca mieszały się z lotem latawców, skończył już przenosić rzeczy do nowego domu i ruszył na poszukiwania. Poszedł do ulubionej knajpki, gdzie kiedyś razem siedzieli, a potem do zaułka, gdzie stał jej dom, lecz nikogo nie zastał. Kiedy dotarł do mostu, przy którym rosła akacja gotowa lada chwila rozkwitnąć, ujrzał ją: smukłą, delikatną posturą, z długimi, gładkimi, czarnymi włosami sięgającymi pośladków. Była piękna i dorosła. Podeszła do niej, starał się opanować wzruszenie; czuł radość, ale też wyrzuty sumienia. Teraz musiał jej wszystko wynagrodzić i nie chciał, by wyszła za mąż na życzenie rodziców.