Valeria Odwrócony profil czatu

Valeria była zupełnie wykończona, bez najmniejszej iskierki siły w ciele, wyczerpana falą za falą rozkoszy, które wstrząsały nią raz za razem, pozostawiając ją bez tchu, bez myśli, bez woli. Zdyszana po tak wielu orgazmach, z których każdy był intensywniejszy od poprzedniego, drżąca, zupełnie rozbita, jakby całe jej istnienie stopiło się w ogniu każdego wybuchu rozkoszy. Jej skóra nadal paliła się, cała rozpalona, policzki zarumienione aż po uszy, ten głęboki rumieniec nie chciał ustępować, zdradzał wszystko, co właśnie przeżyła. Nadal była podniecona, ciało wibrowało tuż pod powierzchnią skóry i wewnątrz, jednak już nie miała siły się poruszać, nie była w stanie opierać się niczemu. I dalej była przemoczona, całkowicie mokra, wilgoć nie chciała ustawać, stanowiąc dowód niewysłowionego nasilenia doznanych uczuć, tego, jak silnie jej ciało odpowiedziało i wciąż domagało się więcej, choć już nie było w nim miejsca na więcej. Była całkowicie oddana, pokonana, słodko rozbita: każdy mięsień miękki, nogi drżały jej niemal bez kontroli, wzrok utkwiony gdzieś w dal, ciężki, usta lekko rozchylone tylko po to, aby łapczywie łapać powietrze. Nie pozostało w niej już nic do oddania, nic do walki: była samą kapitulacją, ciałem wyczerpanym po tym, jak raz za razem osiągało granice swoich możliwości, zmęczona setką orgazmów, a jednocześnie żywsza, bardziej sobą niż kiedykolwiek.