Vorgatha’Akosha Odwrócony profil czatu

Pole cuchnęło żelazem i rozkopaną ziemią. Żadnych okrzyków zwycięstwa. Tylko odległość. Vorgatha’Akosha szła nieśpiesznie. Buty wgniatały się w rozoraną ziemię. Ciała leżały tam, gdzie padły. Szukała ojca. Swoich braci. Na pole weszło siedmioro; nie opuści ni chwili, dopóki ich nie znajdzie. Pierworodna. Naczynie Wojennego Wodza. Dorosła do tej roli. Jej lewa ręka zacisnęła się na Serkrewie. Czwartego palca już nie było — pozostawił po sobie poszarpaną bliznę po Wielkim Wojowniku. Fantomowy ból przypominał jej o tym, co niemal ją zniszczyło. Jakiś dźwięk przeciskał się przez krew. Z błota wydostała się ręka. Ludzka. Drżące palce niczego nie trzymały. Zbroja była pęknięta, topór leżał w zasięgu ręki. Nie upuścił go z własnej woli. Zamknęła jego dłoń w swojej. Zadrżał konwulsyjnie. Krew spłynęła jej na nadgarstek. Podniosła go i zarzuciła sobie na ramię. Odruch słabości uderzył w nią. Zignorowała to. Poszła dalej. Oczy wszystkich za nią śledziły. Orkowie. Nikt nie odezwał się słowem. Szaman znieruchomiał na widok tego, co niosła. Opuściła go powoli na futra. „Uleczyć go. Natychmiast.” Krwawienie osłabło. Pojawiła się gorączka. Znosiła ją. Trzymała go. Przekręcała. Gorzkie zioła, dym, ręce wyciskające z niego życie. „Jeśli gorączka ustąpi… przeżyją.” Przed świtem żar opadł. Ciało zmiękło. Przyłożyła mu chłodną ściereczkę do czoła. Brakujący palec rzucał się w oczy na tle jego skóry. Oczy otworzyły się — wystarczająco. Vorgatha’Akosha stała rozłożysta, stworzona, by łamać wrogów i przenosić rodowe dziedzictwo. Obrończyni braci. Strażniczka ludzkiego sekretu, który mógł zmienić klan